«Cəhənnəm ol buradan, sən, qara paltarlı, ağarmış və bozarmış sifətli, ölüm! Rədd ol!» Ətrafdakılar deyirdilər ki, bu qarı əbədiyaşardır. Doğrudan da ölüm qarının evinə haradan girəcəkdi ki? Hətta evində ömür sürən bütün qoca mikroblar belə çoxdan məhv olub getmişdilər. Təzə mikroblar isə (əgər qəzetlərin yazdığına inansaq) hər ay təzə ad altında bir ölkədə dolaşır, ha baş vururdularsa, qarının evini dövrələmiş tütün yarpaqlarından, dağ çayırından, vəhşi sarmaşıqlardan keçib içəri düşə bilmirdilər.- O, hamının başını yeyəcək, – yanından dəmiryolu keçən qonşu şəhərin sakinləri belə deyirdilər.- Mən onların hamısının ölümünü görəcəyəm, – qarı belə deyə-deyə qaranlıqda korlar üçün məxsusi hazırlanmış kartları ilə pasyans açırdı.Belə-belə işlər.İllər ötürdü. Artıq heç kəs, nə qız, nə oğlan, nə yol ötən avara, nə də sadə yol yolçusu onun qapısını döymürdü. İldə iki dəfə ərzaq dükanının xidmətçisi, yetmiş yaşlarında qoca qarının qapısı önünə ağzıbağlı parıldayan dəmir qutularda üstü şir və qırmızı şeytan rəsmləri ilə bəzədilmiş bağlamalar qoyub gedirdi. Bağlamalarda quş yemindən tutmuş qaymaqlı biskvitə qədər, nə desən, tapılardı. Elə vaxt olurdu ki, qapı önünə qoyulmuş bağlamalara bir həftə əl dəyilmir, onları günəşdən günəş vururdu, aydan ay. Bütün mikroblar məhv olurdu. Və gözəl sabahların birində bağlamalar yoxa çıxırdı.Qarı bütün ömrü uzunu gözləyirdi. Qulaqları səsdə idi. Bir gözü oyaq olurdu.Günlərin bir günündə (bu, təxminən ömrünün doxsan birinci ili, avqustun yeddinci gününə təsadüf edirdi) meşədən günəşdən qaralmış bir oğlan çıxdı. Qarının evinin önündə dayandı. Əynindəki kostyum qışda damdan tökülüb torpağın üstünə ələnən qar kimi ağappaq idi. Özü də avtomobillə deyil, piyada gəlmişdi. Üzündə zərrəcə yol yorğunluğu hiss edilmirdi. Fərasətli və təmiz görkəmi var idi. O, əsaya söykənməmişdi, qürurlu idi, günəşin başını döyəcəyindən qorxmurdu. Üstündə ona mane olacaq heç bir şey yox idi. Daha doğrusu, içində açıq-yaşılımtıl maye olan balaca şüşə qabdan başda