Ah! – Qupquru buğda peçenye soran qarı diksindi. – Sənsən! Bilirəm, yaxşı bilirəm, bu gün kimin qiyafəsinə girmisən!- Kimin?- Yetişmiş yemiş dilimi kimi cəhrayısifət bir gəncin. Amma sənin kölgən yoxdur. Niyə? Nədən ötrü?- İnsanlar kölgələrdən qorxur. Ona görə də onu meşənin kənarında qoyub gəldim.- Mən baxmıram, amma hər şeyi görürəm.- O, – oğlan heyranlıqla dedi, – sizin belə bacarığınız da var…- Mənim səni qapımın o üzündə saxlamaq bacarığım var!- Sizin öhdənizdən gəlmək mənə su içmək qədər asandır, – oğlan öz-özünə pıçıldadı.- Uduzarsan. And içirəm ki, uduzarsan.- Mən uduzmağı sevmirəm. Nə deyirəm ki… Sadəcə, bu şüşəni qapının önünə qoyuram.O, evin divarlarının o üzündə qarının qəlbinin necə döyündüyünü eşidirdi:- Dayan, içində nə var onun? Mən bilməliyəm ki, qapının önünə qoyulan nədir?- Yaxşı, – oğlan dedi.- De, tez elə…- Bu şüşə qabda, – oğlan pıçıldadı, – sizin on səkkiz yaşınızın tamam olduğu birinci gün və birinci gecə var!- N-e-cə?!- Eşitdiyiniz kimi.- Gün və gecə… On səkkiz yaşım olduğu gün və gecə?- Bəli, bəli.…- Bu şüşə qabda?Oğlan qabı yuxarı qaldırdı. Gənc qadının bədəni kimi xoş girintili və çıxıntılı idi. Şüşə qab bərq vurdu, yaşıl-qırmızımtıl alov diliminə bənzədi. Pələngin gözlərinin içindəki köz kimi işıldadı. Gah işıq saçdı, gah narahat-narahat alovlandı.- İnanmıram, – qarı qışqırdı.- Onu bura qoyub gedəcəyəm. Mənsiz şüşədəki cövhərdən bir çay qaşığı için. Görərsiniz, nə baş verəcək.- Bu zəhərdir?- Yox.- Ananın canına and iç.- Anam yoxdur.- Bəs nəyə and içə bilərsən?- Öz canıma.-Onu içən kimi ayaqlarımı uzadıb gəbərəcəyəm. Sənə bu lazımdır, hə! Sən bunu istəyirsən?- Əksinə, bunu içib diriləcəksiniz.- Mən ki, ölməmişəm.Gənc gülümsədi:- Doğrudanmı?- Dayan! Qoy öz-özümdən soruşum. Ey, sən ölmüsən? Ölmüsən? Ümumiyyətlə, sən yaşayırdınmı?- On səkkiz yaşınızın tamam olduğu gün və gecə… Düşünün.- Eh, bu çox-çox əvvəllər olub! – qarı əsdi. Tabut qapağı kimi bərk-bərk bağlanmış pəncərənin önündə siçan kimi tərpəndi.- İçin, için, qorxmayın. Cəmi bircə