- Bu sizin ən gözəl ilinizin ən gözəl günü idi.- Ən gözəl ilimin, – Qarı dodaqaltı mızıldandı.- Bu ildə siz alma kimi parıldayırdınız. Həyatın şərbətini içmək üçün ən münasib vaxt idi. Bircə qurtum, yalnız o zaman siz onun şahanə dadını duyacaqsınız. Bəlkə dadına baxasınız?!Oğlan şüşə tutduğu əlini getdikcə daha yuxarı qaldırır və daha irəli gətirirdi. Qəfildən şüşə qab sanki bir teleskop oldu. Ona hansı tərəfdən baxırsan bax, artıq xatirələrdə qalmış illər canlanırdı göz önündə. Ətraf yaşıl və sarıdır. Günəşli bir günorta çağı kimi. Oğlan şüşəni silkələdi. İsti, ağ işıq kəpənək kimi qanadlanıb havaya qalxdı. Pəncərəyə qondu. Çərçivədə səssiz royalın dillərində çalınan musiqiyə bənzər bir melodiya səsləndi. Yuxularından toxunmuş kimi yüngül, odlu qanadlar şəfəqlərə ayrıldılar. Pəncərə çərçivəsinin heç nə sızmayan deşiklərindən keçib otağa doluşdular. Havadan asıldılar. Qaranlıqda parçalanmış bədən üzvləri kimi işıldadılar.- Tutun, tuta bilirsinizsə, tutun.Bax bu dodaqlar, bu burun, bu gözlər. Görünüb yox olurdular. Heç izləri də qalmırdı. Yalnız maraq qalırdı. Onların oyatdığı inanılmaz maraq. İstədiyi anı yaxalamış oğlan süsəni havada tutmaqda davam edirdi. Odlu kəpənək qanadları kimi dilimlənən sarı yaşılımtıl işıq nəinki yaxşıca tıxanmış pəncərə çərçivələri arasından evə, hətta qarının ondan da möhkəm tıxanmış ürəyinə yol tapırdı. Oğlan onun necə tez-tez nəfəs aldığını eşidirdi. Qarı çalışırdı qəlbindəki qorxunu öldürsün, vəhşi hisslərini içində boğsun.- Yox, yox, aldada bilməzsən! – elə kal səslə bağırırdı ki, sanki üstünə şığıyan dalğadan xilas olmağa çalışır, boğulur, suyun altında çabalayır, əl-qol atır, həyatla vidalaşmaq istəmir. – Hər dəfə yeni qiyafədə dönürsən. Hər dəfə yeni maska taxırsan. Anlaya bilmirəm. Çoxdan tanıdığım səslə danışırsan. Kimin səsidir bu? Kimin olur-olsun, nə fərqi var ki. Dizimin üstündə açdığım kartlar da sənin kim olduğunu deyirlər mənə.- Əvvəl-axır, gəncliyimizin düz iyirmi dörd saatı.- Məni yoldan çıxardırsan…- Elə deyil…-