- Vəssalam, – qarı mızıldandı. – Amma hələ heç nə başlanmayıb.Sonra soruşdu:- Yaxşı bütün bunlar sənin nəyinə lazımdır? Məqsədin nədir?Gənc xeyirxah təbəssümlə gülümsündü:- Xanım qız, sizinlə yatmaq istəyirəm.Qarının boğazı tıxandı. Qəhərləndi:- Ömrümdə bircə dəfə də olsun heç kimlə yatmamışam.- Belə de… Qarımış qızsınız!- Bununla fəxr edirəm!Gənc təəssüflə başını buladı:- Nə deməli, doğru imiş. Siz sözün əsl mənasında, qarımış qızsınız.Sonra dinşədi. Evdən səs gəlmədi.Sakitcə, sanki kimsə illərlə açılmamış gizli su kranını burub açdı, ondan damcı-damcı su süzülməyə başladı. Qarı ağlayırdı.- Niyə ağlayırsınız?- Bilmirəm, – o hıçqırdı.Bir azdan qarı susdu. Oğlan onun sakitləşmək üçün kresloda yelləndiyiini hiss etdi.- Yazıq qarı, – deyə pıçıldadı.- Mənə «qarı» demə!- Yaxşı, – dedi. – Klarinda.- Mənim adımı haradan öyrəndin? Onu heç kəs bilmir axı!- Klarinda, niyə sən o vaxt bu evdə gizləndin? O zaman… Uzun illər bundan öncə…- Bilmirəm. Yadımdan çıxıb… Nə bilim. Bəlkə də, qorxudan.- Nədən qorxurdun axı?-Qəribəydi. Həyatımın əvvəlində yaşamaqdan qorxurdum, sonra – ölümdən. Həmişə nədənsə qorxmuşam. Amma sən mənə düzünü de… Mənim o iyirmi dörd saatım nə qədər davam edəcək… Göl kənarında gəzintidən sonra qatarla geri dönüb meşə yolu ilə evimə gəldiyimizdən sonra, sən istədiyini edəndən…Gənc onu tələsdirmirdi, sözünü kəsmir, fikrini qarışdırmırdı.- ….. mənimlə yatandan sonra? – qarı pıçıldadı.- On milyon il, – deyə gənc qarının sualını cavablandırdı.- O, – qarı güclə eşidiləcək səslə dedi. – Doğrudanmı, bu qədər çəkəcək?!Oğlan razılıqla başını tərpətdi.- Çoxdur, cavan oğlan. Bu necə sazişdir? Sən mənə iyirmi dörd saat gənclik verirsən, mən sənə on milyon qiymətli illərimi.- Unutma. Mən də öz qiymətli illərimi sənə həsr edəcəm. Səni heç vaxt tərk etməyəcəm.- Mənimlə yan-yana uzanıb qalacaqsan.- Bəs necə?!- Eh cavan, cavan. Nədənsə, səsin mənə çox tanış gəlir.- Mənə diqqətlə bax.Açar deşiyinə tıxanmış tıxac çıxarıldı. Həmin deşikdən ona göz zilləndi. Gənc tarladakı