- Uilli sənə iyirmi birdən artıq yaş vermək olmaz. Aradan isə yetmiş il keçib. Heç dəyişməmisən.Gənc həyat cövhəri ilə dolu şüşəni astanaya bir qədər də yaxın qoydu. Özü keçib kənarda dayandı.- Bacararsan?! – Qarının dili topuq çaldı. – Məni də özün kimi cavan edə bilərsən?Oğlan razılıqla başını tərpətdi:- Eh, Uilli, Uilli. Doğrudanmı, bu sənsən?! Qarı gözləyirdi. Gəncin xoşbəxt və gümrah görkəminə, günəşin şəfəqləri altında parıldayan saçlarına və yanaqlarına həsədlə baxırdı.Daha bir dəqiqə ötdü:- Hə, nə qərara gəldin? – cavan dedi.- Dayan! – qarı deyindi. – Qoy düşünüm!Oğlan hiss edirdi ki, qarı tələm-tələsik yaddaşından bütün olub-ötənləri keçirir. Dargözlü ələkdən qum ələnən kimi ələyir. Amma yada salınası bir şey yoxdur – hər şey toza və külə bürünüb. Xatirələri ucsuz-bucaqsız səhra kimidir. Heç bir yaşıllıq nəzərə çarpmır», – deyə oğlan düşündü.Oğlanın ağlından bu fikirlər ötən kimi qarı diksindi:- Qəribədir, – nəhayət, o donquldandı. -indicə mənə elə gəldi ki, iyirmi dörd saat gəncliyə hər şeyi qurban vermək olar. Bu həm də çox xeyirxah işdir.- Hə, Klarinda, – gənc dilləndi. – Bundan doğru seçim ola bilməz.Kilidlər tərpəndi, cəftələr cırıldadı və qapı taybatay açıldı. Damarları çıxmış qupquru əl göründü, şüşəni götürüb geri çəkildi.Bir dəqiqə ötdü.Sonra pulemyot atəşi kimi surətli ayaq səsləri eşidildi. Arxa tərəfdən olan girişin də qapıları sürətlə açıldı. Pəncərələrin çərçivələri qopub otun üstünə düşdü. Sonra pəncərə şüşələri çilikləndi. Pəncərələrdən bayıra toz püskürdü.Nəhayət, geniş açılmış giriş qapısından boş şüşə qab bayıra atıldı, daşa dəyib parça-parça oldu.Və budur, eyvanda o gəzişir. Quş kimi iti və yüngül. Günəş şəfəqlərini onun üstünə sərib. Elə bil qara pərdələrin arxasından uçub səhnəyə qonmuş bir mələkdir. Sonra həmin o mələksimalı qız pilləkənlərlə endi, oğlanın əlindən tutdu.Təsadüfən yol ötən bir oğlan bu səhnəni gördü. Elə təəccüblə baxdı ki, gözləri az qaldı hədəqəsindən çıxa. Eləcə bərəlmiş gözləri ilə də onları tərk etdi.- Nəyə görə