- Uilli, mən istəyirəm ki, sən həmişə belə mehriban olasan. Hər şey bitəndən, biz bura dönəndən sonra da.Oğlan onun gözlərinə baxdı, barmaqlarını yanaqlarına toxundurdu.- Hə, – dedi, məhəbbətlə sığalladı, – hə.- İnanıram. Mən sənə inanıram, Uilli.Və onlar cığırla qaçıb gözdən itdilər. Toz isə havadan asılmışdı. Qapılar, pəncərələr taybatay qalmışdı. Günəş asanlıqla içəri girə bilər, quşlar orada yuvalarını qurar, bala çıxarardılar. Yay güllərinin ləçəkləri isə yaz yağışı kimi otaqlara və hələ də boş olan yatağa səpələnərdi. Və yüngül yay küləyi geniş və maneəsiz otaqları məxsusi ruhla doldurardı. İlkin və başlanğıcın tərtəmiz ruhu ilə. Başlanğıcın və başlanğıcdan sonrakı ilk saatın ruhu ilə. O zamanın ki həyat adi bir iynə ucu boyda cismin yaranışından başlayır. Nə zaman ki, ətrafda yalnız sakitlik və sahman var, qocalıq haqqında söhbət ola bilməz.Meşənin lap dərinliyindən vəhşi dovşanların ürək döyüntüsünü xatırladan ayaq səsləri gəlirdi. Lap uzaqda qatar fit verirdi. O qatar şəhərə çatmağa tələsirdi…