yəni intihar eləmiş
insanlar, qara magiya ilə məşğul
olan ifritə və cadugərlər
vampirlərə çevrilirdilər. Həmçinin,
dişləmə yolu ilə öz
xüsusiyyətlərini günahsız
qurbanlarına da ötürə bilirdilər.
Təbii ki, vampir olmağın yolları
bunlarla bitmirdi. Slavyan
inanclarına görə, dişli və
quyruqlu doğulan, müəyyən
tarixlərdə mayası qoyulan
uşaqlar, kilsədən uzaq düşənlər,
dini ayinlərlə basdırılmayan ölülər
vampirlərə çevrilməli idi. Slavyan
xalqlarında hətta ölünün vampirə
çevrilməsinin qarşısını almaq
üçün xüsusi dəfn adətləri vardı:
tabutun ağzına kəsən tərəfi
meyitə sarı tuşlanmış oraq
qoyurdular ki, ölü dirilib,
qalxacağı halda, tabutdaca
boğazı üzülsün.
Slavyanlar, məkanın yaxınlığında
vampirin fırlandığını xəbər verən
bəzi əlamətlərə də inanırdılar.
Məsələn, təsərrüfatda buynuzlu
dişi qoyun olması, qəbri açılmış
ölünün dırnaq və saç uzatması,
ağızın qanla dolması həndəvərdə
qaniçən məxluqun
fırlanmağından xəbər verir.
Vampirləri yayındırmağın,
qorxutmağın yolları barədə də
slavyanların ənənəvi inancları var.
Məsələn, sarımsaq qoxusundan
qaçan vampirlər... Buğda və ya
yonqar görəndə onları mütləq
saymağa başlayan və başı qatılan
vampirlər... Slavyanlar “vampir
epidemiyası” illərində basdırılan
ölünün qəbrinə buğda və ya
yonqar tökürdülər ki, diriləcək
ölü, gün açılana qədər bunları
saysın və başı qarışsın. Başı
buğda saymağa qarışan vampiri
qəfildən çıxmış gün işığı məhv
etməli idi.
Slavyan ölkələri ilə əhatə olunmuş
Rumıniya xalqının da vampirlər
barədə təsəvvürləri oxşardır.
Rumınlar vampirlərə “striqoi”
deyir və onları müxtəlif növlərə
bölürlər. Canlı “striqoi”lər, ölüb-
dirilmiş “striqoi”lər, “moroy”lar,
“prikoliç”lər…
Rumınların inancına görə,
üçüncü döş, quyruq və ya əlavə
saçla doğulanlar, vaxtından əvvəl
dünyaya gələnlər, yolundan qara
pişik keçmiş və duz yeməyən
hamilə qadınların körpələri,
nikahdankənar uşaqlar, qeyri-
təbii ölümlə dünyasını dəyişənlər,
bir də xaç suyuna salınmadan
ölən