n adamlar mütləq vampirə
çevrilməli idilər. Bu siyahıya
ailənin yeddini qızı və ya yeddinci
oğlu da daxil idi.
Bəs, vampiri necə tanıyır və ya
harada görə bilirdilər? Müxtəlif
millətlərin rəvayətlərinə görə,
vampirləri adətən onlar ev
heyvanlarına, ailə üzvlərinə
hücum edən, ev əşyalarını ora-
bura səpələyən vaxt görə
bilirmişlər. Həmçinin, inanca görə,
vampirlər xüsusilə Müqəddəs
Georgi günündə (qriqoryan
təqviminə görə mayın 6-da)
fəallaşırlar. Qədim zamanlarda
xristianlar kilsədə vampirlərdən
qorunmaq üçün bura gələnlərə
sarımsaq paylayır və onu
yeməyənlərdən şübhələnirmişlər.
Eyni zamanda ölmüş körpənin
qəbrini üç il, cavan adamın
qəbrini beş il, yaşlı adamın
qəbrini isə yeddi il sonra açıb
yoxlayırmışlar ki, ölünün vampir
kimi dirilib-dirilmədiyini bilsinlər.
Vampirlərdən qorunma yollarının
biri də evin divarlarına,
heyvanların dərilərinə sarımsaq
sürtmək imiş.
Vampir olduğu ehtimal edilən
adamı insanlar özlərini müdafiə
etmək məqsədi ilə öldürür,
başının kəsir, ağzına sarımsaq
qoyur, bədəninə isə ucu
yonulmuş odun batırırdılar.
Qaraçıların ilkin vətəni
Hindistanda vampir
xüsusiyyətlərinə malik mifoloji
şəxsiyyət olub – Bhut və ya Phet.
O, vaxtından əvvəl ölmüş insanın
ruhu idi. Bu ruh gecələr
üstündən bağırsaqlar asır, əlində
kəllə çanağı gəzdirir, diriləri
öldürüb, qanını bu çanağa
doldurub, içirdi. Hindli inancına
görə, əxlaqsız həyat tərzi
sürənlər, intihar edənlər və daha
betər günah işlədənlər öləndən
sonra vampirə çevrilirdilər.
Qaraçı mədəniyyətində isə
vampirlərə sadəcə “mullo” (ölü,
mərhum) deyirlər. Başqa xalqların
vampirlərindən fərqli olaraq,
qaraçıların “mullo”ları hər
adamın qanını sormurdu. Onlar
öz ölümlərinə səbəb olmuş, onlar
öləndən sonra əşyalarını adətin
tələb elədiyi kimi yandırmayıb,
özü sahib çıxmış şəxslərin, ya da,
onların yasını saxlamayan
qohumların qanını içmək üçün
dirilib gəlirlər. Qaraçı vampirlərin
başqa vampirlərdən daha bir
fərqi var – onlar dirilib,