gələndən
sonra sadə insan kimi həyat sürə
bilərlər. Qadın “mullo”lar hətta
ərə gedə və heç nə olmamış kimi,
həyatlarına davam edə də bilər.
Amma bu, “mullo” qadınla
evlənmiş kişilərin sonu deməkdir:
qaraçı inanclarına görə,
“mullo”ların daha bir özəlliyi
onların seksual doymazlığıdır.
Qaraçı folklorunda vampirlik,
daha doğrusu, “mullo”luğun
əlamətləri bir barmağın kəm
olması, ya da istənilən bədən
əzasının artıqlığı,
dovşandodaqlılıq, tünd mavi
gözlər idi. Həmçinin, yaşadığı
müddətdə heç kimin öldüyünü
görmədən dünyasını dəyişənlər,
basdırılmadan meyitləri şişənlər
də “mullo” olurdular. Qaraçı
mədəniyyətində vampirlərlə bağlı
daha bir fərq, təkcə insanın deyil,
heyvanların, bitkilərin və əşyaların
da “mullo”lara çevrilə bilməsidir.
İtlər, pişiklər, bel, kərki, evdə
həddən artıq uzun müddət
saxlanmış boranı və ya yemiş də
“mullo” ola, səs sala və üzərinə
qan gələ bilərdi.
Qaraçılar vampirlərdən
qorunmaq üçün, “mullo”
olduğundan şübhələndikləri
adamı öldürür, bədəninə polad
iynələr batırır, ağzına, gözlərinə
və qulağına polad parçası qoyur,
məzarına paya sancır, ya da
qaynar su tökürdülər.
Tarixdə vampir vahiməsi
18-ci əsrdə Şərqi Avropada
kütləvi vampir vahiməsi
başlamışdı. Qara camaatdan
başlamış, dövlət qulluğunda
çalışanlara qədər hamı kütləvi
şəkildə vampir ovuna çıxırdı. Hər
şey vampirlə bağlı iki hadisədən
sonra başladı. Şərqi Prussiya və
Hamburq monarxiyasında
vampirlərlə bağlı iki şikayət
hökumət tərəfindən
sənədləşdiriləndən sonra,
insanlar vampir ovuna çıxdılar.
Qəribə vərdişləri, əlamətləri
olanların vampir olmasından
şübhələnir, ölülərin qəbirlərini
açır, meyitləri murdarlayırdılar.
Nəhayət, Avstriya imperatriçəsi
Mariya Tereza öz şəxsi həkimini
bu ölkələrə göndərdi. Doktor
Cerard van Svieten vampirlərin
mövcud olmadığını sübut
etdikdən sonra “vampir
epidemiyası”na son qoyuldusa
da, məsələ artıq ədəbiyyat və
incəsənətin dəbdə olan
mövzusuna çevrilmişdi. Üstəlik,
söhbət İngiltərəyə və