e ehtiyaci
olmadigini,sevgi hissinin ona
yad oldugunu ve hech bir oglani
seve bilmeyeceyini deyirdi.
Umid vermek istemese de bezi
mesajlarinda cuzi de olsa umid
vardi. Bu xirdaca umidlerle
nefes alirdim sanki. Sevdiyi
qizin bir oglana onu dost kimi
gorduyunu soylemesinin nece
hiss oldugunu ancaq bunu
yashayanlar basha dushe biler.
Gunler kechir onun fikri
deyishmirdi. Onu chox
incitmirdim, adet olunmush
sevgi mesajlari yazmirdim.
Yalniz ureyimin mene
soylediklerini ya da sirf ikimizin
munasibetini eks etdiren
mesajlar. Bu onu chox narahat
etmirdi. Onu incitmek, chetin
veziyyetde qoymaq heyatimda
istediyim en son shey idi. Artiq
ne edeceyimi bilmirdim, bu
qeder charesiz oldugum
yadima gelmir. Ona her defe
ureyimi achdiqca, sevdiyimi,
bize bir shans yaratmagini
xahish etdikce menden daha da
uzaqlashirdi. Bir soz verdim,
artiq ona bu barede hech ne
demeyecekdim. O meni dost
kimi bilir mense onu sevirdim.
Hele de sevirem… Sonunu bile-
bile, hech vaxt “biz”
olmayacagini bile-bile. Ureyim
yorgun, Her bir umidini
yarpaqlar kimi tokur. Geriye
hech bir yarpaq-hech bir umid
qalmayacaqmi? Umidsiz… hech
bir shey