Yer kürəsində minlərlə xalq
yaşayır və hər birinin öz dili,
mədəniyyəti və əlbəttə ki, toy
adətləri var.
Nigaha girməyin ən sadə yolu
Mesopotamiyada idi desək,
yəqin ki, yanılmarıq. Orada kişi
şahidlərin iştirakı ilə qadının
üzünü duvaqla örtərək deyirdi:
"O mənim həyat yoldaşım
oldu".
Bəzi xalqlarda qız insana yox,
cansız əşyaya da gedə bilər.
Belə nigahlar əsasən yetkinlik
yaşına çatmayan qızlara şamil
edilir. Ölü ilə nigah qeyri-
mümkün sayılsa da, hələ də
Çində belə nigahlar
bağlanmaqdadır və onlar
"ruhlarla toy" və ya "cəhənnəm
toyu" adlandırılır.
Ruandada nigah bağlamaq
üçün qızla oğlanın bir-birinə
nifrət etməsi mütləqdir. Toy
mərasimindən sonra qadın
kişinin evinə gedir və qırğın-
qiyamət qoparır. Qadın ərini
döyür, cırmaqlayır və bu,
səhərədək davam edir, sonra
qadın öz evinə yatmağa gedir,
axşam isə dava-dalaş yenidən
başlayır. Davalar bir neçə gün,
hətta bir aya qədər sürə bilər.
Qadının nifrəti keçəndən sonra
ərinin evinə köçür. Ailənin dinc
həyatı bir daha heç bir dava ilə
pozulmur və qarşılıqlı sevgi
hökm sürür.
Hamıya məlumdur ki, bəzi
ölkələrdə çoxarvadlılıq
mövcuddur. Braziliyanın bəzi
regionlarında isə qadının bir
neçə əri olur. Bu halda nigah
qadın tərəfindən yox, əri
tərəfindən qurulur. Bu belə baş
verir: yoldaşının sevgilisi
olduğunu öyrənən kişi məşuqu
ova dəvət edir. Ovdan sonra
sevgili onların evinə köçür.
Sakit okeanda minlərlə ada var
ki, hər birinin yerli sakinləri
tərəfindən qorunan toy adət-
ənənələri var. Məsələn,
adətlərdən biri yeni
evlənənlərin kostyumlarının
böyüyüb boya-başa çatdıqları
torpağın məhsulundan
hazırlanmasıdır. Samoa
adasında gəlinin paltarı ağac
qabığı və tut ağacı
yarpağından, tər güllərdən
hazırlanır, başa isə mirvari tac
qoyulur.
Asiyada gənclər ipək və qırmızı
rəngə bürünür. Çində qızılı və
qırmızı rəng xoşbəxtlik və var-
dövləti simvolizə edir, ona görə
bu rənglərə hədiyyə
qutularında, şamlarda da rast
gəlmək mümkündür.
Yaponiyada milli gəlin