Qiyamət gününədək ruh ruhlar aləmində öz həyatını davam etdirir

Bizləri əhatə edən aləm iki hissədən ibarətdir. Biri - təbiət aləmidir. Planetlər, dağlar, bitkilər, heyvanlar, bütün maddi varlıqlar bu aləmə aiddir. Digər aləm isə fövqəltəbii aləmdir. Qeyb aləminə aid varlıqlar, o cümlədən də mələklər bu sırada yer alır. İnsan - bu iki aləmi özündə cəmləşdirən unikal bir varlıqdır. Allah insanı bir tərəfdən maddi aləmdən xəlq edib, digər tərəfdənsə öz ruhundan üfürərək ona ruh əmr edib.

Ölüm
Allah ana bətnində rüşeymə ruh verib onu insan edir. Lakin bir gün dünyaya göz açan kimsə, bir gün də bu fani dünya ilə vidalaşır: «Harada olursunuz-olun, hətta uca qalalar içərisində olsanız belə, ölüm sizi haqlayacaq». («Nisa» surəsi, ayə 78). Ölümüylə insanın ruhu onun bədəni ilə əlaqəsini kəsir, amma yox olmur! İnsan, sadəcə, bu dünyadan o biri dünyaya köçür. Qarşıda isə onu axirət həyatı gözləyir. Qiyamət günündə kimisi əbədi səadətə - Cənnətə, kimisi isə əbədi bədbəxtliyə - Cəhənnəmə vəsiqə alır…

Torpağa tapşırılandan sonrakı həyat
İnsanın fiziki cəsədi yerə tapşırılır və bir müddət sonra çürüyüb torpağa qarışır. Lakin ruh yox olmur və ruhlar aləminə qovuşur. Həmin ruhlar dünyası Bərzəx adlanır. Qiyamət gününədək də ruh həmin ruhlar aləmində öz həyatını davam etdirir. Öz dünyadakı cismi ilə əlaqəsi kəsilsə də, bərzəxdəki ruhların bu dünya ilə əlaqələri tam kəsilmir. Onlar hətta bəzən insanlarla təmasa da girir…

Məni mən edən ruhdur!
Bu dünyada insanın həyat sürməsi fiziki bədənə malik olmasıyla şərtlənir. Amma insanı İNSAN edən ilk növbədə RUHdur! İnsanın bütün fəaliyyətləri məhz ruhdan irəli gəlir. İnsanın bədəni sanki bir maşın, ruhu isə sükan arxasında oturan sürücüdür. Sürücü sükanı hara fırlatsa, maşın da o istiqamətə yönələcəkdir. Hər birimiz üçün bir «MƏN» anlayışı var. Oturanda da, duranda da, yol gedəndə də, hətta yuxu görəndə də həmin «MƏN»i duyuruq, yaşadırıq. MƏNimizi MƏN edənsə məhz bizim RUHumuzdur!

Vəsvəsə və ruhun cavabı…
Şeytan da məhz