insanın ruhuna vəsvəsə salır. Ruhunun qapısını şeytanın üzünə açanlar tam olaraq bu vəsvəsəyə uyur, şeytanın hiyləsinə aldanır, onun çağırışına müsbət cavab verir və öz ruhunu şeytana yuva edir. Şeytanın hakim olduğu ruh isə daim təşviş hissi keçirər, insana çirkin işləri görməyi əmr edər, belə bir ruhdan mənəviyyatsız əməllər, davranışlar hasil olar. Şeytan səy göstərir ruhu maddiyyata tabe etsin, insan nəfsini maddiyyat çərçivəsinə sürükləsin. İnsanın ruhu pak olanda Allahın himayəsində olur və şeytan ona yaxın düşə bilmir. Ruhların digər ruhlara - insanlara təsiri də var. Müsbət ruh - tərəqqiyə yönəldər, mənfi ruh isə tənəzzülə sürükləyər. Bu isə baxır kimin hansı ruhun təsiri altına düşməsinə…

Ruh bədəndən başqa bədənə keçirmi?
Bəzi inanclara görə, insan öldükdən sonra onun ruhu başqa bir bədənə keçir. Bu zaman guya ölənin ruhu ana bətnindəki rüşeymə keçir və yenidən başqa bir adam kimi dünyaya gəlir, bir daha uşaq, gənclik və qocalıq dövranını yaşayır, yenidən ölür. Sonra bu hal yenə və yenə də təkrarlanır. Guya sonsuzluğadək ruh bir bədəndə ölüb, digərinə keçir. Bütün bu fikirlər İlahi dinlərə görə cəfəngiyatdır! Üstəlik, belə bir inanc insanı dindən çıxarır. Belə ki, axirət həyatına iman bütün İlahi dinlərin başlıca prinsiplərindəndir. Hər bir insan bu dünyada öz ruhu ilə yalnız bir kərə yaşayır və bu həyatına görə də öz aqibətini təyin edir. Bir ruhla bir neçə şəxsiyyəti təsəvvür etmək mümkünsüzdür. Hər insan özü üçün müstəqil bir şəxsiyyətdir. Və öz şəxsi həyatına görə də məsuliyyət daşıyır. Bizim hər birimiz ayrılıqda məhz ÖZümüzün həyatımıza görə cavabdehik! Bərzəxdə və Qiyamətdə də yalnız yaşadığımız bu həyatımıza görə sorğu-sual ediləcəyik.

Ölü ilə rabitə
Ruhlar bir-biri ilə də təmasa girə bilirlər. İmanlı insanların bir-birinə bağlılığı, doğmalığı, Allahın buyurduğu kimi, bir-biriylə qardaş olması, əslində, ruhlarının bir-birinə bağlılığı və doğmalığıdır. Ruhən saf olan insanlar bir-biriylə ruhani bir yaxınlıq hiss edir, bir-birləri ilə