Bir neçə sətirdən kənara gedə bilmədi yazmağı sınadığım şeylər…
İndi davam edirəm…
O zaman yazdıqlarım,
Dünən gecə düşünməkdə olduqlarım,
Və indi yazacaqlarım
Elə keçəcəklər ki bir-birlərinin içinə,
Sən belə anlaya bilməyəcəksən,
Nəyi, nə vaxt düşündüyümü…
Niyə belə yazdığımı?
Bilmirəm
Yalnız dilimin ucuna elə gəldi, və mən də elə yazıram…

Bəzən yalnız səni izlərkən,
Gözyaşlarım gəlib pərdələyir gözlərimi…
Bilmirəm anlaya bilirsənmi ağılımdan keçənləri?…
Əslində mən heç bir zaman bacara bilmədim gözlərimlə danışmağı…
Və gözlərimdeki qışqırıqlar xaricində eşidə bilmədim,
Anlaya bilmədim heç kimi
Ağlından nə keçdiyini,
Nə söyləmək istədiyini…
Mən,
Sözlərə ehtiyac duyaram özümü izah edə bilmək üçün,
Və sözlərinə ehtiyac duyuram səni anlaya bilmək üçün…

"Sən bir insanın sonsuza qədər eyni insanı sevə biləcəyinə inanmırsanmı?" 
deyə soruşmuşdun məndən…
Zehinimdə bir cavab axtarıb dayandım mənə soruşduğun suala…
Və bir-birimizə verməmizi istədiyimiz sözə…
Dəqiqələrlə…
Həyatımdakı bir çox şey kimi,
cavab da birdən gəldi!
Sanki ürəyim və beynim qucaqlaşdı!
Həqiqətən, hiss etdiyim bu idi…
Sən,
Hər şeyinlə,
Mənim hər vaxt istədiyim adam deyilmiydin?
Mən bunu daha əvvəl dilə gətirməmiş idimmi?!
Həm sən, yalnız sevgilim də deyilsən ki!
Sənə demişdim "sənə sarıldığımda, yalnız sevgilimə sarılmıram" deyə…
Sən,
Həm sevgilimsən mənim,
Həm ən gerçək dostum,
Ən böyük sevgim,
Hər şeyi amma hər şeyi birlikdə yaşamaq paylaşmaq istəyəcəyim tək adam…

Və sevgilim bu sətirlərin yazılış məqsədi ən sona qaldı…
Ən sonunda vurğulanması daha yaxşı olacaq deyəsən
Yaxşı ki gəldin bu dünyaya,
Və yaxşı ki "sən" oldun
hər şeyinlə…
Ağılının ala biləcəyi hər şeyim oldun mənim…
Sən mənim yarımsan…
Buna görə də, həm bu günüm həm də sabahımsan…
Mələyim,
Bu sətirləri oxuduqdan sonra sıx sarılmaq istəyərdim sənə…
Amma fərziyyələr üzərində dayanmayım,
Həm bax yalnız "mən" varam bu sətirlərdə…
Daha sonra,
Bilirəm artıq qadağansan mənə..
Yanında