Çünkilər Ağır Gəlməyə Başlamışsa...
Bir insanı sizi sevmədiyini bilə-bilə sevmək çətindir. Bir insanın sizə gəlməsini gözləmək, ona çox yaxın olub da eyni anda kilometrlərcə uzaq olmaq daha da çətindir. Çünki nə edəcəyinizi bilə bilməzsiniz. Necə davranmanız lazım olduğunu, onun həyatında harada olduğunuzu bilə bilməzsiniz. Bu boşluq sizi boğar, küncə sıxışdırar, hərəkət belə edə bilməzsiniz. Üstəlik onun sizə qarşı heç bir addım atmayışı, sizi hər kəslə eyni yerə qoyması içinə batan xəncərdən fərqsizdir.
Siz israrla onu ürəyinizin ən dərin nöqtəsinə dəvət edərkən o bu dəvətə qarşılıq belə verməz. Səsiniz çıxmaz. Çünki sevirsiniz. Çünki onu hər şəkildə qəbul etmisiniz. Çünki sizi arada buraxdığı hər gün üçün özünüzü "bunu etməsində məntiqli bir səbəb vardır şübhəsiz" deyə ovutmağa alışdırmısınız. Yox məntiqi yoxdur. Çünki o yalnız sevmir, çünki sizinlə eyni duyğuları paylaşmır, çünki sizin onu hiss etdiyiniz kimi o sizi hiss etmir, çünki sizin ona uzaq olduğunuz günlərdə onun qoxusuyla həsrət aradan qaldırdığınız kimi sizin qoxunuzla, xəyalinizlə həsrət aradan qaldırmır.
Onsuz keçirdiyiniz hər gecə gözyaşlarınızla boğulan yastığınız, heç cür sığa bilmədiyiniz yatağınız sizi sıxmağa başlayar. Yatmadığınız, düşünməkdən yorulduğunuz gecələrin sayı artmağa başlamışsa və o sizin onunla əlaqədar bütün bu yaşadıqlarınızı içində hiss etmirsə sizi sevmir deməkdir. Çünki hissləriniz fərqlidir, çünki bir-birinizə baxışınız fərqlidir. Bunu yavaş yavaş fərqinə varmaq ağrıtsa da ürəyinizi bəzən qapını çəkib getmək lazımdır. Hələ ki bu "çünki"lərin ağırlığı altında əzilməyə başlamışsınızsa o zaman iki dəfə getmək lazımdır....