tövbə­lə­rimizi qəbul etdiyi­ni insanlara bə­yan etmiş və onlar da bu şad xəbəri bizə çatdırmağa tələsmişlər. Bəziləri Muraranı və Hilalı müjdə­ləmək üçün onların yanına getmişlər. Onlardan bi­ri atını çapa­raq məni müj­dələməyə gəlmiş, digəri isə Səl dağına qal­xıb oradan bu müj­dəni mənə daha tez çatdır­mışdı. Çün­ki səsin sürəti atın sürətindən daha tez çatır. Səsini eşit­diyim müj­dəçi mənim yanıma gəldikdə libası­mı ona ver­dim. Vallahi, özümün bundan başqa libasım ol­madığı üçün Əbu Qəta­dədən libas aldım və onu geyib Pey­ğəm­bərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına get­dim. Əshabələr dəstə-dəstə məni qar­şılayır və tövbə­min qəbul olunması münasibə­tilə məni təbrik edib deyir­dilər: “Allahın töv­bəsi sənə xeyirli ol­sun!” Mən məscidə daxil olduq­da, Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) orada oturmuş və camaat da onun ətrafına toplaş­mışdı. Təlhə ibn Ubeydullah qal­xaraq sürətlə mənə tərəf gəlib əlimi sıxdı və məni təbrik etdi. Allaha and olsun ki, ondan başqa müha­cirlərdən heç kəs məni təbrik etmək üçün ayağa qalxmadı. Mən onun bu münasibətini heç vaxt unut­ma­ram. Mən Pey­ğəm­bərə (sallallahu aleyhi və səlləm) salam verdikdə, o, sevinclə parlayan üzünü mənə tərəf çevirib dedi: “Anan səni dün­yaya gətirdiyi gündən bəri sənin üçün ən xeyirli olan bu günün səadətilə sevin!” Mən: “Ya Rəsulullah, bu müjdə sənin tərəfindəndir, yoxsa Allahın?”– deyə soruş­duqda o dedi: “Xeyr, əksinə bu Allah tərəfindən olan müj­dədir.” Adə­tən Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) sevindikdə onun üzü ay parçası kimi parla­yardı. Biz də onun sevindiyini bu görkəmindən hiss edərdik. Mən Pey­ğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) qarşısın­da oturub dedim: “Ya Rəsulullah, tövbəm qə­bul olun­duğu üçün var-dövlətimi Allah və Onun rəsuluna sədə­qə etmək istəyirəm.” Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) dedi: “Var-dövlətinin bir hissə­sini özündə saxla. Bu sənin üçün daha xeyir­lidir.” Mən dedim: “Xeybər döyü­şündə əldə olunmuş qənimətdən payıma düşən hissəni özüm üçün