qalmaz”.13

Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) bizim üçü­müzdən başqa döyüşdən yayınanla­rın hər birindən and içib, üzr diləmələrini qə­bul etdi, həmçinin onların beyətini qəbul edib onlar üçün bağışlanma dilədi. Lakin bizim barəmizdə olan hökmü Allahın əmri gələnə qədər təxirə saldı. Bu haqda Uca Allah belə buyurur: “Geri qalmış üç nəfəri də bağış­ladı...”14. Bu ayədə qeyd olunmuş “geri qalanlar” ifadəsi heç də bizim Təbuk döyü­şündən geri qalmağımıza işarə deyil. Əksinə, bu bizim barə­mizdə olan hökmün, and içərək Peyğəmbərdən (sallallahu aleyhi və səlləm) üzr diləyənlər barəsində olan hökm­dən (əlli gün) geri qal­masıdır”.15
– Əbu Zərin İslam dinini qəbul etməsi;

Əbu Zər belə rəvayət etmişdir: “Mən Ğifar qəbi­lə­sin­dən idim. (İslamın ilk günlərində) bizə xəbər gəlib çat­dı ki, Məkkədə bir adam peyda olub, peyğəmbər ol­du­ğu­nu iddia edir. Onda mən qardaşıma dedim: “Get o ada­mın yanına, onunla danış və mənə ondan bir xəbər gətir!” Qarda­şım (Məkkəyə) gedib onunla görüşdü, son­ra geri qayıtdı. Mən soruşdum: “Nə xəbər (gətirmisən)?” Dedi: “Vallahi, mən (insanlara) yaxşı işlər görməyi buyu­ran və (onları) pis işlərdən çəkindirən birisini gör­düm.” Mən (ona): “Sən mənə lazım olan xəbərləri gətirməmi­sən?”– dedim, sonra da bir cürdək su və bir əl ağacı götürüb Məkkəyə yola düş­düm. Mən Peyğəmbəri (sallallahu aleyhi və səlləm) tanımırdım və heç bir kimsədən onun haqqında soruş­maq da istəmir­dim. Mən Zəm-zəm suyun­dan içirdim və Məscidül­həramda qalır­dım. (Həmin vaxt) Əli gəlib mə­nim yanım­dan keçdi və (mənə): “Qərib adama oxşayır­san”– dedi. Mən: “Bəli!”– dedim. O (mənə): “Elə isə gedək evə!”– de­di, mən də onunla getdim. O məndən bir söz soruş­madı, mən də ona heç nə demədim. Səhər açıl­dıqda mən Pey­ğəmbəri (sallallahu aleyhi və səlləm) soraqlamaq üçün məscidə gəldim, lakin heç kəs mənə onun haqqında bir söz demə­di. (Yenə) Əli mə­nim yanımdam keçdi və soruşdu: “Sən (qonaq) qalmaq üçün hələ özünə bir yer tapa bilməmi­sən?” Dedim: “Xeyr!” Dedi: