çəkdilər. Səhəri gün mən onla­rın yanına qayı­dıb dünən dediklərimi təkrar etdim. Onlar (yenə): “Qal­xın bu sabiinin dərsini verək!”– dedilər və məni dünənki kökə saldılar. Yenə Abbas sinəsini qabağa verib məni müdafiə etdi və dünən dediklərini bir daha təkrar etdi.”
Beləcə, Əbu Zər İslam dinini qəbul etdi. Allah ona rəhmət eləsin!”18

– Salman Farisinin çəkdiyi əziyyətlər;


Salman Farisi belə rəvayət etmişdir: “Mən İsfahan­da Cey deyilən bir məmləkətdə yaşayırdım. Atam da hə­min məmləkətin böyüyü, həm də ən zəngin adamların­dan biri idi. O məni hamıdan çox sevirdi, günü-gündən də mənə olan məhəbbəti artırdı. O məni heç yerə burax­mırdı, cariyə kimi evdə saxlayırdı. Getdikcə mən əqidəli bir atəşpərəstə çevrilirdim. İş o yerə gəlib çatmışdı ki, mən bircə saat belə oddan ayrı qala bilmirdim. O vaxtlar atamın ağalıq yerləri19 var idi. Bir gün onun başı işə bərk qarışmışdı deyə məni yanına çağırıb: “Oğlum, mənim evdə bir az işlərim var, bəlkə bu gün gedib çöldəki yer­lərimizə bir baş çəkəsən”- dedi və orada bəzi işləri gör­məyi mənə tapşırdı. Mən oraya gedərkən yolda nəsrani­lərin kilsəsinin yanından keçdim və onların səslərini eşit­dim, içəri daxil olub onların namaz qıldıqlarını gördüm. Atam məni ev dustağı etmişdi deyə mənim belə şeylər­dən xəbərim yox idi. Onların namazı mənim xoşuma gəl­di, məndə bu dinə rəğbət oyandı və mən öz-özümə de­dim: “Vallahi, bu din bizim sitayiş etdiyimiz oddan daha xeyirlidir”. Mən çöldəki yerlərimizə getməyib gün bata­nadək nəsranilərin yanında qaldım. Sonra onlardan: “Bu dinin əsli haradadır?”- deyə soruşdum. Onlar: “Şamda­dır”- dedilər. Beləcə, mən atamın tapşırdığı işi yerinə yetirməyib onun yanına qayıtdım. Mən evə gəldikdə atam dedi: “Oğlum, harda idin? Məgər mən səni iş dalın­ca göndərməmişdim?” Dedim: “Atacan! Mən kilsədə na­maz qılan insanlara rast gəldim və onların dini mənim xoşuma gəldi. Mən belə bir din görməmişdim. Odur ki, axşamadək onların yanında idim”. Atam dedi: “Oğlum! O dində heç bir xeyir yoxdur. Sənin