n və ata-babalarının dini bundan daha xeyirlidir”. Mən dedim: “Xeyr, vallahi ki, bu din bizim dinimizdən daha xeyirlidir”. Onda ata­mın canına qorxu düşdü, (atəşpərəstlikdən üz döndərəcə­yimdən qorxdu) və elə buna görə də məni ev dustağı edib əl-ayağımı bağladı ki, heç yerə qaçıb gedə bilməyim. Mən (fürsət tapıb) nəsranilərə xəbər göndərdim ki, əgər Şama bir karvan getsə, mənə xəbər versinlər. Çox keçmədi ki, nəsranilər Şam karvanının gəldiyini mənə bildirdilər. Mən onlara xəbər göndərdim ki, Şam tacirləri alış-veriş­lərini qurtarıb Şama qayıtmaq istədikdə mənə xəbər ver­sinlər. Nəhayət onlar mənə tacirlərin yola düşmək istə­di­yini bildirdilər. Mən ayağımdakı qandalları açıb evdən qaçdım və özümü həmin karvana yetirib onlarla bərabər Şama yollandım. Şama çatdıqda dedim: “Bu dini bilən ən savadlı adamı mənə göstərin”. Mənə kilsədəki baş keşişi göstərdilər. Mən onun yanına gedib dedim: “Mən bu dini qəbul etmişəm, qəlbimi ona bağlamışam və istəyirəm ki, sənin yanında qalıb sənə xidmət edim, səndən savad alım və səninlə birgə namaz qılım”. Baş keşiş mənə yanında qalmağa izn verdi. O çox yaramaz adam idi. O, öz hava­darlarına Allah yolunda sədəqə verməyi əmr edir, lakin yığılan sədəqəni özünə götürürdü, kasıblara heç nə ver­mirdi. İş o yerə gəlib çatmışdı ki, bu yaramaz adam yeddi küp qızıl-gümüş yığmışdı. Bu əməlinə görə mən ona nif­rət edirdim. Nəhayət, baş keşiş öldükdən sonra nəsranilər onu dəfn etmək üçün onun başına yığışdılar. Onda mən onlara dedim: “Sizin bu keşişiniz çox dələduz adam idi. O sizi sədəqə verməyə təhrik edir, sonra da verdiyiniz sədə­qələri özünə götürür və kasıblara heç nə vermirdi”. Onlar soruşdular: “Nə bilirsən ki, o belə edirdi?” Dedim: “İstə­yirsinizsə, onun yığdığı pulların yerini sizə göstərim?” Onlar: “Göstər!”- dedilər. Mən onlara onun xəzinəsinin yerini göstərdim və onlar oradan yeddi küp qızıl-gümüş çıxartdılar. Həqiqət bəlli olduqdan sonra onlar: “Allaha and olsun ki, biz bunu basdırmayacağıq”– dedilər və çar­mıxa çəkib daş-qalaq