görəndə keşişin sözləri yadıma düşdü və axtardığım yeri tapdığımı güman etdim. Həmin ərəfədə artıq Allah Öz Peyğəmbərini (sallallahu aleyhi və səlləm) insanlara göndər­mişdi. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) bir müddət Məkkədə dəvət apardı. Mən kölə idim deyə, onun haqqında heç bir məlumatım yox idi. Sonra Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) Mədinəyə hicrət etdi. Bu ərəfədə mən ağam üçün ağacdan xurma yığırdım. Həmin vaxt ağamın əmisi oğlu onun yanına gəldi və onlar ağacın al­tında durub söhbət etməyə başladılar. Biri o birinə dedi: “Allah Bəni-Qiylə qəbiləsini öldürsün! Bu dəqiqə onlar Qubada Məkkədən gəlmiş o kişinin başına toplaşıb onun peyğəmbər olduğunu iddia edirlər”. Mən bu sözləri eşi­dəndə bədənimdən isti bir üşütmə keçdi və az qaldım ki, ağacdan ağamın üstünə düşüm. Mən dərhal yerə enib ağamın əmisi oğluna yaxınlaşdım və ondan: “Sən nə de­din? Nə dedin?”- deyə soruşdum. Bunu eşidəndə ağam qəzəbləndi və məni əməllicə kötəklədi. Sonra üstümə qış­qırıb dedi: “Bunun sənə dəxli yoxdu, get işinlə məşğul ol!” Mən ona: “Sadəcə onun dediyini bilmək istəyirdim”- dedim, (sonra da gedib işimlə məşğul oldum). Axşam düşdükdə mən bir qədər xurma götürüb Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına getdim. Həmin vaxt Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) Qubada idi. Mən onun yanına gəlib dedim: “Sənin əməlisaleh insan, ətrafındakı səhabələrin də ehtiyac içində olduğunu eşit­mişəm. Odur ki, sədəqə vermək üçün saxladığım bu xur­maları sizə gətirmişəm. Sizin buna daha çox haqqınız ça­tır”. Bunu deyəndən son­ra mən xurmaları Peyğəmbərə (sallallahu aleyhi və səlləm) uzatdım. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) səhabələrinə: “Yeyin!”- dedi, özü isə bundan yemədi. Onda mən öz-özümə: “Bu, biri!”- dedim və çıxıb getdim, Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) də Mədinəyə getdi. Sonra mən yenə bir qədər xurma götürüb onun yanına gəldim və dedim: “Görürəm, siz sədəqə yemirsiniz. Odur ki, bu xurmaları sizə hədiyyə edirəm”. Onda Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və