ə səlləm) xurmadan yedi və səhabələrinə də ondan yeməyi buyur­du. Mən yenə öz-özümə dedim: “Bu da ikincisi”. Bir müddətdən sonra mən yenə onun yanına gəldim. Həmin vaxt o, Bəqi qəbirstanlığında, səhabələrindən birinin dəf­nində idi. O, səhabələri ilə birlikdə yerdə oturmuşdu, əba­sını da çiyninə atmışdı. Bu vaxt mən onun arxa tərəfinə keçdim ki, bəlkə keşişin mənə vəsf etdiyi peyğəmbərlik nişanəsini görəm. Mən Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) arxa tərəfinə keç­dikdə o mənim nə istədiyimi başa düşdü və əbasını çiy­nindən yerə saldı. Mən onun çiyinləri arasındakı peyğəm­bərlik əlamətini görən kimi onu qucaqlayıb öpdüm və hönkür-hönkür ağlamağa başladım. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) mənə: “Gəl otur!”- dedi, mən də oturub əvvəldən axıradək başıma gələnləri ona danışdım. Bu əhvalat Peyğəmbərə təsir etdi və o məndən başıma gələnləri səhabələrə də danışmağı xahiş etdi.
İbn Abbas demişdir: “Salman Uhud döyüşünədək kölə olaraq qaldı”.
Sonra Salman rəvayətinə davam edib dedi: “Bir gün Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) mənə dedi: “Ey Salman, ağanla (müəyyən miqdar pul müqabilində) azad olunmağına dair razılaş”. Mən gedib ağamdan üç yüz xurma zoğu22 əkmək və min altı yüz dirhəm ödəmə şərtilə azad ediləcəyimə dair ra­zılıq aldım. Onda Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) səhabələrinə: “Qarda­şı­nı­za yardım edin!”- deyə buyurdu, səhabələr də mənə yar­dım etdilər. Kimisi otuz, kimisi iyirmi, kimisi on beş, kimisi on, kimisi də imkanı daxilində bir neçə zoğ verdi. Beləliklə, üç yüz zoğ yığıldı. Sonra Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) mənə dedi: “Ey Salman, get bu zoğların yerini qaz, işini qurtar­dıqdan sonra gəl mənə xəbər ver ki, onları mən öz əllə­rimlə əkim”. Mən səhabələrlə birlikdə zoğlarını yerini qa­zıb qurtardıqdan sonra Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına gəlib (işi­mizi qurtardığımızı) ona xəbər verdim. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) qal­xıb mənimlə getdi. Biz zoğları bir-bir ona uzadır, o da onu yerə