b qoşunun yanına qayıt­dıqda, yolda əlimi sinəmə toxun­du­rub gördüm ki, Yəmən əqiqindən29 olan boyun­ba­ğım qırılıb düşüb. Mən geri qayıdıb onu ax­tar­mağa başladım və bu səbəbdən də yolum­dan qaldım. Bu əsna­da, məni müşayiət edən əshabələr mənim kəcavənin içə­risində olduğumu gü­man etdi­lər və onu götürüb min­diyim dəvənin üstünə qoydular. O zaman­lar qadınlar az yedikləri üçün yüngül çəkili və incəbelli olurdular. Elə bu səbəbdən də məni müşayiət edənlər kəca­vəni qaldı­rarkən onun çəkisindəki fərqi hiss etməmişdilər. Mən də o vaxt çox cavan idim. Beləcə, onlar dəvəni sürüb apar­dılar. Qoşun çıxıb getdikdən sonra mən boyunbağımı tapıb düşər­gəyə qayıtdım, lakin artıq orada heç kəs qalmamışdı. Mən onların məni yerimdə tapmadıqları üçün mütləq dönəcək­lərini güman edib kəca­və­min da­yandığı yerə gəldim. Az sonra oturduğum yerdə yuxula­dım. Həmin vaxt Səfvan ibn Muəttil əs-Suləmi əz-Zəkva­ni (qoşundan qalan əşya­ları top­layıb sahib­lərinə qaytar­maq üçün) qoşunun ardınca gəlirdi. O, səhərə yaxın gə­lib mən olan yerə çatdı və yatmış bir insan qaraltısı gö­rüb mənə yaxınlaşdı. O, hicab ayəsi nazil olmamışdan əvvəl məni görmüşdü (deyə dərhal məni tanıdı). Mən onun: “İnnə lillahi və innə iley­hi raciun”30 deməsinə oyan­dım (və dərhal çarşabla üzümü örtdüm). O, dəvəsi­ni yerə çökdürüb ayağını dəvənin qabaq ayağının üstünə qoydu və mən dəvəyə mindikdən sonra (onun noxta­sından) tutaraq sürüb apardı. Nəhayət, biz, şiddətli isti olduğundan çayın qırağında oturub dincini alan orduya yetiş­dik. Həmin vaxt bir çoxları (mənə iftira atmaqla) bədbəxt oldu. Böhtan atanların başçısı Abdullah ibn Ubey ibn Səlul idi. Mədinəyə çatdıqdan sonra mən bir ay xəstə oldum. Bu əsnada camaat böhtan atanların söz-söhbətlərini orada-burada danışırdılar. Həmişə xəs­tələn­diyim zaman Pey­ğəm­bərin (sallallahu aleyhi və səlləm) mənə göstərdiyi qayğını indi ondan görməməyim məni şübhə­ləndirirdi. O, sadə­cə olaraq yanıma gəlib salam verir və: “Vəziyyətin necə­dir?”– deyib çıxıb gedirdi. Mən