sağalanadək bu şərdən xəbərim olmadı. Sağaldıqdan sonra mən Ummu Mistah­la birgə əl-Mənasi deyilən bir yerə getdim. Bura bizim gecədən-gecəyə təbii ehtiyacı­mızı rəf etmək üçün gəldi­yi­miz yer idi. O vaxtlar hələ evlərin yaxınlığında ayaq­yolular tikilməmişdi və bütün bunlar əvvəlki ərəblərin adətlərinə görə idi. Mən Ummu Mistah bint Əbu Ruhm ilə yol gedərkən onun ayağı əbasına ilişdi və dedi: “Məhv olsun Mistah!” Mən ona dedim: “Sənin dediyin necə də pisdir! Sən Bədr döyü­şündə iştirak etmiş bir adamı söyür­sən?!” Ummu Mistah: “Ay qız, məgər sən on­ların nə dediyini eşitmə­misənmi?”– deyə soruşdu, sonra da if­tiraçıların dedik­lə­rini mənə xəbər verdi. Xəstəliyim daha da şiddətləndi. Evə gəldikdən sonra Pey­ğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) yenə mənim yanıma gəldi. O əvvəlki kimi salam verdikdən sonra: “Vəziy­yətin necədir?”– deyə soruşdu. Mən ona dedim: “İzn ver, valideynlərimin yanına gedim!” Mənim niyyətim o idi ki, bu xəbərin doğru olub-olmadığını vali­deynlə­rimdən öyrə­nib dəqiq­ləş­dirim. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) mə­nə izn verdi. Onda mən valideyn­ləri­min yanına gəl­dim və anamdan: “Camaat nə danışır?”– deyə soruşdum. Anam dedi: “Qızım, özünü üzmə. Vallahi, çox nadir hal­larda rast gəlmək olar ki, gözəl qadını əri sevsin və ərin başqa zövcə­ləri onun əleyhinə danış­masınlar.” Mən de­dim: “Sübhanəllah! Demək, camaat bunu danışırmış.” Mən bütün gecəni ağladım, səhərə qədər göz yaşım dayan­madı və bir anlıq belə yuxu­laya bil­mədim. Vəhyin nazil olması gecikirdi deyə Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) Əli ibn əbu Talibi və Usamə bin Zeydi zövcəsini tərk edib-etməməsi barədə məs­ləhət almaq üçün yanına dəvət etdi. Usaməyə gəlincə, Peyğəmbərə (sallallahu aleyhi və səlləm) mənim na­muslu olduğumu və bizi ürək­dən sevdi­yini bildirərək dedi: “Ya Rəsulullah, sənin əhli-əyalın barəsində zərrə qədər də pis bir şey eşitmə­mişəm!” Əli ibn əbu Talibin cavabı isə belə oldu: “Ya Rəsulullah, Allah sənə (bu xüsusda) heç bir hədd qoymamışdır,