, ondan başqa nə çox qadın var. Sən Aişə­nin xidmətçi­sin­dən soruş, o sənə düzünü deyər.” Pey­ğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) (Aişə­nin xidmətçisi) Bəri­rəni çağırıb soruşdu: “Ey Bərirə, onda səni şübhə­ləndirəcək bir şey görmü­sən­mi?” Bərirə dedi: “Xeyr! Səni haqq ilə göndərən Allaha and olsun ki, ondan bir qəbahət iş görsəydim, onu qına­yardım. Yalnız onu deyə bilərəm ki, az yaşlı qız uşağı olduğu üçün mən yoğur­duğum xəmiri qorumağı ona tapşırdıqda o yatar və qoyun gəlib xəmiri yeyərdi.”
Ab­dullah ibn Ubey ibn Səlul dedi­yinə görə üzrxah­lıq istəsin deyə, həmin gün Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) minbərə qal­xıb dedi: “(Ey müsəl­manlar!) Kim mənim zövcəmə əziyyət verən ada­mın itti­ham­larını rədd edib zövcəmə bəraət qazandıra bilər? Vallahi, mən zövcəm­dən xeyirdən baş­qa bir şey görmə­mişəm. Eləcə də ittiham olunan kişinin (Səfvan ibn Müəttilin) pis bir hərəkət etdiyi də mənə mə­lum deyil. O heç vaxt mənsiz bizim evə daxil ol­mayıb.” Bu vaxt Səd ibn Muaz ayağa qalxıb dedi: “Ya Rəsulullah, vallahi ki, mən sənə haqq qazandırmaq istə­yirəm. Əgər ittiham edən şəxs Ovs qəbilə­sindəndirsə, biz onun boy­nunu vurarıq, yox əgər qar­daşlarımız olan Xəzrəc qəbilə­sindəndirsə əmr et, sənin əm­rini yerinə yeti­rək.” Bu vaxt Xəzrəc qəbiləsinin başçısı Səd ibn Ubadə dedi: “Vallahi, sən yalan danışdın! Sən onu nə öldürənsən, nə də öldür­məyə qadirsən!” O, əməlisaleh adam idi, lakin buna rəğ­mən tayfabazlıq etdi. Bu sözdən sonra (Səd ibn Muazın əmisi oğlu) Useyd ibn Xudeyr qalxıb (Səd ibn Ubadəyə) dedi: “Vallahi, sən yalan danış­dın! Biz onu mütləq öldü­rərik. Həqiqətən də, sən münafiqsən və müna­fiqləri mü­dafiə edirsən”. Beləliklə, Xəz­rəc və Ovs qə­bilələri arasın­da elə bir çax­naşma düşdü ki, az qala bir-birlərini öldü­rəcək­di­lər. Bu vaxt Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) minbərdə idi. O, dərhal minbərdən enib onları sakitləşdirdi və özü də susdu. Mən daha bir gün dayanmadan ağla­dım və bütün gecəni oyaq qaldım. Səhərisi gün valideyn­lərim mənim