bir gün yarım dayanmadan ağladığımın şahi­di olduqda elə zənn etdilər ki, ciyərim parça-parça olacaq. Onlar mənim ya­nımda ikən, ənsar qadınla­rın­dan biri mənim yanıma gəl­mək üçün izn istədi və gəlib mə­nimlə bərabər ağladı. Elə bu vaxt Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) içəri daxil oldu və (salam ve­rib) otur­du. Bu söz-söhbət başlanandan bəri o mənim yanım­da otur­ma­mışdı. Bir ay keçmə­sinə baxmaya­raq, mənim barəmdə heç bir ayə nazil olma­mışdı. O, şəhadət gətir­dikdən sonra dedi: “Ey Aişə, sənin barəndə mənə filan-filan xəbərlər çatıb. Əgər günah­kar deyilsənsə, Allah sə­ni təmizə çıxar­da­caq. Yox, əgər günah iş görmü­sənsə, Allahdan bağışlanma dilə, tövbə et! Həqi­qətən, əgər bən­də öz gü­nahını etiraf edib tövbə edərsə, Allah onun töv­bə­sini qəbul edər.” Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) sözünü qur­tardıqdan sonra mənim göz yaşım kə­sildi və gözümdən bir damla yaş belə çıxmadı. Mən atama: “Allahın elçisi­nə (sallallahu aleyhi və səlləm) cavab ver!”– dedim. O dedi: “Vallahi, Mən bilmi­rəm, Allahın elçisinə (sallallahu aleyhi və səlləm) nə deyim.” Sonra mən anama: “Allahın elçisi­nə (sallallahu aleyhi və səlləm) cavab ver”– dedim. O dedi: “Vallahi, mən bilmi­rəm, Allahın elçisinə (sallallahu aleyhi və səlləm) nə deyim.” Mən az yaşlı qız uşa­ğı olduğum üçün, Qurandan çox dəlil-sübut bilmə­di­yi­mə görə dedim: “Vallahi, hər şey mənə bəlli oldu. Siz in­san­ların danış­dıq­ları bütün bu söhbətləri eşit­diniz, bu sizin qəlbinizdə özünə yer tapdı və siz onu təsdiq etdi­niz. Əgər mən sizə günahsız olduğumu de­səm, – Allah da bilir ki, həqiqə­tən, mən günahsı­zam, – siz mənə inan­mayacaqsınız. Yox əgər günah­kar olduğu­mu etiraf et­səm, – Allah da bilir ki, mən o günah­dan uzağam, – siz buna inana­caqsınız. Vallahi, mən həm özümə, həm də sizə ancaq Yusufun atası Yaqubun dedi­yini misal çəkə bilərəm. Bir zaman o belə demişdir: “Mə­nə gözəl səbir gərəkdir. Söylədik­lərinizin müqabilində Allah­dan kömək diləmək lazımdır.”31
(Bunları deyəndən) sonra mən