i bir istidə yola düşdü. Bu səfər çox uzun və təhlükəli, (qarşılaşacaqları düşmənin isə) sayı çox olduğundan, Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) müsəlmanlara bütün bun­ları nəzərə alıb hazırlıq görsünlər deyə, məqsədini açıqlayıb gedəcəyi istiqaməti xəbər verdi. O zaman Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanında olan müsəlmanların sayı olduq­ca çox idi və o, bu müsəlmanların adlarını xüsusi bir kitabda qeyd etmə­mişdi. Heç kim döyüşdən yayınmaq istəmirdi. Yalnız döyüşdən yayınmaq istəyən az sayda müsəlman elə zənn edirdi ki, vəhy nazil olmayınca onların bu hərəkətindən Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) xəbər tutmaya­caq. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) müsəl­manlarla birgə hazırlıq görüb meyvələrin yetişdiyi və ağac kölgələrinin xoş olduğu bir isti payız günündə bu döyüşə çıxdı. O zaman onlar döyüşə hazırlaşarkən, mən də hər səhər döyüşə hazır­laşmaq məqsədilə evdən çıxır və hər axşam heç bir hazır­lıq görmədən evə qayıdıb öz-özümə: “Hazır­lıq görmək üçün hələ vaxt var”– deyir­dim. Camaat döyüşə tam ha­zır olana qədər bu səhlən­karlıq məndə davam etdi. Səhə­ri gün Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) və müsəl­manlar artıq səfərə yola düşdülər. Mən isə hələ də hazırlıq görməmişdim. Mən yenə öz-özümə dedim: “Bir-iki günə hazırlıq gördükdən sonra gedib onlara çata­ram”. Onlar Mədi­nədən çıxdıq­dan sonra mən yenə də hazırlıq görmək üçün evdən çıx­dım və heç bir iş görmə­dən axşam evə qayıtdım. (Ertəsi gün yenə) hazırlıq gör­mək üçün evdən çıxdım və heç bir iş görmə­dən axşam evə qayıt­dım. Bu hal məndə, onların tez bir zamanda düşmənlə qarşılaş­dıqları anacan davam etdi və mən bu döyüşdə iştirak etmək fürsətini əldən buraxdım. Bütün bun­lara baxmayaraq, mən yenə də on­lara çatmaq fikrin­də idim. Kaş ki, bu fik­rimi doğrulday­dım. Lakin bu mə­nə müyəssər olmadı. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) Mədinə­dən çıxıb dö­yüşə getdikdən sonra insanlar arası­na çıxdıqda məni ən çox kə­dərləndirən o idi ki, burada yalnız münafiqlikdə ittiham