olunanlar və Allahın döyüşə getməməyə rüsxət verdiyi zəiflər qalmışdı. Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) Təbuka gəlib çata­na qədər mənim barəm­də düşünmədi. Təbukda ikən sə­habələr ara­sında olduqda məni xatırla­yıb dedi: “Kəb nə etdi?” Bəni Sələmə qəbiləsindən olan bir nəfər dedi: “Ya Rəsulullah, Kəbi iki gözəl libası və yan-yörəsinə özün­dən razı halda baxması Mədinədə sax­ladı.” Muaz ibn Cəbəl dedi: “Sənin dediyin söz necə də pisdir! Vallahi, ya Rəsulullah, biz Kəbdən yaxşılıqdan başqa bir şey gör­mə­mişik.” Pey­ğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) heç nə demə­di. Onla­rın Mədi­nəyə qayıtma xəbə­rini eşitdikdə kədər məni bürüdü. Artıq yalan danış­maq barə­sində düşünmə­yə başladım və öz-özümə dedim: “Mən nə edim ki, sa­bah onun qəzəbin­dən xilas olum?” Sonra mən bu iş barə­sində təcrübəsi olan yaxınlarımla məslə­hət­ləşdim. Pey­ğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) Mədi­nəyə ya­xınlaşması xəbəri mənə yetiş­dikdə bütün batil fi­kirləri özümdən uzaqlaş­dır­dım və başa düş­düm ki, uy­durduğum yalan fikirlər­lə özümə bəraət qazan­dıra bil­mə­yə­cəyəm. Ona görə də qərara gəl­dim ki, hər şeyi ol­duğu kimi Peyğəmbərə (sallallahu aleyhi və səlləm) söyləyim. Səhəri gün Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) Mədi­nəyə gəldi və adəti üzrə məscidə daxil olub iki rükət namaz qıldı. Sonra da orada olan camaatla (hal-əhval tutmaq üçün) birgə oturdu. Bu vaxt Təbuk döyü­şündən yayınan səksəndən artıq kişi gə­lib Peyğəmbərə (sallallahu aleyhi və səlləm) müxtəlif bəha­nələr gətirməklə və and içməklə üzrxahlıq etməyə başladılar. Allahın elçisi onla­rın aşkarda dedik­lərini qəbul etdi, onlar­dan bir daha vəd aldı, onlar üçün bağışlanma dilədi, qəlblərində gizlətdik­lərini isə Allaha hə­valə etdi. Bu zaman mən də Peyğəm­bərin (sallallahu aleyhi və səlləm) hüzuruna gəlib ona salam verdim. Pey­ğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) məni gör­cək gülümsədi, lakin qəzəbli olduğu hiss olu­nurdu. Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm): “Gəl!”– deyə məni çağırdı. Mən yaxın­laşıb