b onun qarşısında otur­dum və o mənə dedi: “Bu döyüşdən yayınmağının səbəbi nə idi? Məgər sən bundan öncə (İslamı yaşatmağa) söz verməmişdin?” Mən dedim: “Elə­dir, (ya Rəsulullah,) vallahi ki, mən başqa birisinin hüzu­runda olsaydım, bir bəhanə gətirməklə onun qəzə­bin­dən canımı necə qurta­racağımı görərdin. Doğru­dan da, mə­nim çox fəsahətli danışıq qa­bi­liyyətim var. Vallahi, mən başa düşdüm ki, əgər mən bu gün ya­lan danış­maqla səni razı salsam, sonra Allah sənə həqi­qəti bildir­dikdə mənə qəzəblənəcəksən, lakin sənə həqi­qəti söyləsəm, sənin mənə qəzəbin tutsa da Allahın məni ba­ğış­la­yacağına ümid edəcəm. Xeyr, vallahi ki, mənim bu döyüşdən yayın­dığıma bəraət qazan­dıracaq heç bir üzürlü səbəbim yoxdur. Çünki mən heç vaxt özümü indiki kimi qüvvətli və gümrah hiss etmə­mişdim.” Pey­ğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) dedi: “Bu doğru söylədi. Ey Kəb, get, Allah sənin barəndə hökm verənə qədər səbir et.” Mən çıxıb getdikdə Bəni Sələ­mə qəbi­ləsindən olan bir dəstə kişi tələsik arxamca gəlib mə­nə dedi: “Vallahi, biz səni bun­dan əvvəl günah­kar bir şəxs kimi tanımırdıq. Sən döyüş­dən yayınan şəxslər kimi Peyğəm­bərə (sallallahu aleyhi və səlləm) üzrxahlıq etmə­yib aciz qaldın. Halbuki, sənin bu günahın üçün Pey­ğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) bağışlanma dilə­məyi kifayət edərdi.” Valla­hi, onlar məni o qədər qınadı­lar ki, qayıdıb yalan söylə­diyimi bildirmək istədim. Son­ra da: “Məndən başqa belə hərəkət edən bir kimsə var­mı?”– deyə soruş­dum. Onlar dedilər: “Bəli, iki nəfər də sən dediyin kimi həqiqəti söylədi və sənə deyi­lənlər on­lara da deyildi.” Mən on­ların kim olduğunu soruşduqda onlar: “Bu, Murara ibn Rəbi əl-Amri və Hilal ibn Ümey­yə əl-Vaqifidir”– deyib, Bədr döyüşündə iştirak etmiş, nümu­nəvi olan iki səha­bəni mənə bildirdilər. Onlar bu­nu mənə söylə­dikdən sonra (fikrimdən dönməyib) çıxıb getdim. Pey­ğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) döyüş­dən yayınanlar arasında yal­nız bizim üçümüzlə danışmağı müsəlmanlara qadağan etdi. Camaat