bizdən uzaqlaşdı və onların bizə qarşı olan münasibəti dəyişdi. Hətta, bu yerlər mənim üçün qərib­ləşdi. Bu vəziy­yət əlli gün davam etdi. Bu müddət ərzin­də Murara və Hilal Allahın qədərinə bo­yun əyməklə ev­lərində oturub ağla­yırdılar. Mən isə onlardan daha gənc və daha dözümlü ol­du­ğum üçün müsəlmanlarla birlikdə namaz­larda işti­rak edir və bazarlarda gəzib dolaşır­dım, lakin mənimlə heç kəs da­nışmırdı. Namazdan sonra Pey­ğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına gəlib salam verər və öz-özümə de­yərdim: “Görə­sən onun dodaqları tərpəndi­mi, mənim salamımı aldı­mı?” Sonra onun yaxınlığında namaz qılar və gizlincə ona nəzər salar­dım. Namaza gəldiyim zaman Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) mənə tərəf baxardı, ancaq mən ona tərəf baxdıqda o məndən üz çevi­rərdi. İnsanların məndən üz çevirməsi və mənə qarşı olan soyuq münasibətləri beləcə davam etdi. Bir gün mən əmim oğlu Əbu Qəta­dənin hə­yət diva­rını aşıb onun yanına gəldim. Əbu Qətadə ən çox sevdi­yim insanlardan biri idi. Mən ona salam ver­dim, ancaq vallahi ki, o, mənim salamımı almadı. Mən dedim: “Ey Əbu Qətadə! Səni Allaha and verirəm, de görüm mənim Allahı və Onun Rəsu­lunu (sallallahu aleyhi və səlləm) sevən bir bəndə olduğumu bilir­sənmi?” O susdu.
Mən bir daha Allaha and verib soruş­duqda, o yenə də cavab vermədi. Mən üçüncü dəfə Allaha and verib soruşdum. O dedi: “Allah və Onun Rəsulu daha yaxşı bilir!” Bu cavabdan sonra gözlərim yaşla doldu, sonra hasarı aşıb oradan uzaqlaşdım. Bir gün mən Mədinə bazarında gəzib dolaş­dığım zaman ora ticarət üçün gəlmiş, Şam əhlindən olan bir nəsrani əkin­çi: “Mən Kəb ibn Maliki necə tapa bilə­rəm?”– deyə soruşduqda, bazar­da­kılar işarə edib məni ona göstərdi­lər. O yaxınlaşıb Ğəssan vilayə­tinin hökm­darı­nın mək­tubunu mənə təq­dim etdi. Orada bu sözlər yazılmışdı: “Sonrasına gəlin­cə... Məndə olan məlumat­lara görə dos­tun səninlə çox sərt davranır. Doğrusu, Allah səni təhqir olunacağın və sıxıntı çəkəcəyin bir yer­də qalmaq üçün yaratmamışdır.