. Elə isə bizim yanımıza gəl, sənə layiqin­cə hörmət edək.” Bu məktubu oxuduq­dan sonra mən: “Bu da bir im­ta­handır”– deyib, onu tən­dirə atıb yandır­dım. Qırx gün keçdikdən sonra Peyğəm­bərin (sallallahu aleyhi və səlləm) göndər­diyi adam11 gəlib mənə dedi: “Alla­hın elçisi sənə həyat yolda­şın­dan uzaq­laşmağı əmr edir.” Mən dedim: “Onu boşayım, ya yox?” Dedi: “Yox, (boşa­ma), lakin ondan uzaq dur və onunla yaxınlıq etmə!” Pey­ğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) bu xəbəri Mura­ra və Hilala da göndərmiş­di. Mən həyat yoldaşıma dedim: “Atanın evinə get və Allahın hökmü gələnə qədər orada qal!” Hilal ibn Ümey­yənin zövcəsi Pey­ğəmbə­rin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanı­na gəlib dedi: “Ya Rə­sulullah, Hilal artıq qocalmış və əldən düş­müşdür. Ona xidmət edəcək bir kimsə yoxdur. Ona xidmət gös­tərməyimə də qadağa qoyursan?” O dedi: “Xeyr, lakin səninlə yaxınlıq etmə­sin.” Hilalın zövcəsi dedi: “Vallahi ki, onun heç hərəkət etməyə taqəti qalmayıb. Bu hadisə baş verən­dən bəri o, dayanmadan ağlayır.” Mənim də yaxınlarımdan bəziləri mənə dedilər: “Bəlkə sən də Pey­ğəmbərdən (sallallahu aleyhi və səlləm) izn istəyə­sən və o, Hilal ibn Ümeyyənin zöv­cəsinə ona xidmət et­mək üçün izn verdiyi kimi sənin zövcənə də izn versin.” Mən dedim: “Vallahi, mən bu barədə Peyğəmbərdən (sallallahu aleyhi və səlləm) izn istəmə­yəcəm. Mən nə bilim ki, o nə cavab verəcək. Bundan başqa mən hələ gəncəm.” Mən on gün də gözlə­dim və artıq Peyğəm­bərin (sallallahu aleyhi və səlləm) qada­ğan etdiyi günlərin sa­yı əlliyə çatdı. Mən əllinci gün sübh namazını qılıb, evlərimizdən birinin damı­nın üs­tündə Allahın ayədə zikr etdiyi vəziy­yətdə, yəni ürəyim təngə gəlib sıxıl­mış və gen dünya mənə dar olmuş bir halda oturmuşdum ki, birdən Səl dağının üs­tü­nə çıxıb uca səslə çağıran carçı­nın: “Ey Kəb ibn Malik, sevin!”– dediyini eşitdim. Mən dərhal səcdə etdim və anladım ki, artıq sevinc və fərəh gəlmişdi. Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) sübh nama­zını qıldıqdan sonra Allahın bizim