Həyat mənə çox şey öyrətdi –
çox sevsəm
sıxılmağı, çox dəyər versəm
qırılmağı, dəyərsiz
qalmağı....... Çox sevincli olsam,
üzüntünün ağır bir xəstəlik
olduğunu, bir insana
inandınmı, inamının
sarsılmasını, insanın özündən
başqa can dostu
olmadığını..... Hər şeyin fani
olduğunu bilirdim, amma
daha yaxşı öyrəndim. Həyat,
mən sənə çox şey verdim,
sevdiklərim üçün
çox güzəştə getdim....... Həyat,
artıq mənim sənə verəcəyim bir
şey qalmadı,
bir tək Rəbbimə can borcum
var... Həyat, mənim sənə nə
zərərim bar idi ki, məni heç
sevmədin, heç indi də
sevmirsən. Sanki, yaşamağımı
istəmirsən, amma qismətə
qarşı gələ bilmirsən. Ey
həyat, bilirəm vaxtımı
səbirsizliklə gözləyirsən.... ....
Həyat, mən sənə bir zərər
vermədim axı, səni heç
qırmadım, mən səni heç
üzmədim axı.....Nədir bəs
mənə qarşı bu düşmənlik? Ey
həyat, deyəsən mənə nəsə
demək istəyirsən..... Verdiyin
acılara baxmayaraq, həyatı çox
sevirəm və
ətrafıma daha çox sevgi
verirəm, hər kəsi çox
sevirəm, insanlıq ölmüşkən,
ətrafıma insanlıq
öyrədirəm..... Ona görəmi məni
sevmirsən, ey həyat? Nə
deyirəm ki, ey həyat sevmirsən,
heç sevmə. Sənə
təşəkkür edirəm... Mən son
zamanıma qədər eyni şəkildə
davam
edəcəm. Həyatda bunlar nədir
ki, deyib səni enəcəm,
fani həyatda deyil, xəyal
dünyamda həyatı
sevəcəm....... və sənin xətrini bir
daha
soruşmayacam.. Məni nə qədər
üzürsən-üz, sevmirsən-sevmə ,
yenə
də insan olacam, yıxılmayacam,
məğlub olmayacam. Ey zalım və
acımasız həyat, bax, yıxılmadım,
sənə
inad olaraq, həyatdayam(