qardaşım oyandı
və soruşdu nə oldu?
Anam ona qışqıraraq, böyük qardaşın Məhəmməd
ölmüş. Çox kədərli bir şəkildə ağlayırdı.
Qışqırmalar çoxaldı. Bu da mənim ruhuma qəribə
bir əzab, sızıltı verirdi.
Anama yaxınlaşaraq, ana ağlama mən burdayam
bax mənə!! Amma heç kim mənə cavab vermirdi,
niyə? səbəb nə idi?
Oturub qışqırmağa başladım, burdayım baxın
mənə. Amma yenə heç biri mənə cavab vermirdi.
Başladım “Ya RƏBBİ, Ya RƏBBİ nə olar məni bu
yuxudan və olduğum vəziyyətdən qurtar” -deyə
yalvarmağa. Uzaqdan bir səs eşitdim və
getdikcədə yüksəlirdi. Bu səs ALLAHU Tealanın
bir ayəsi idi…
(And olsun sən bundan qəflətdə idin, dərhal biz
sənin pərdəni qaldırdıq. Bu gün artıq gözün itidir.)
Birdən iki adam məni tutdu, amma insan
deyildilər. Çox qorxdum !! Başladım qışqırmağa,
buraxın məni, siz kimsiniz? Nə istəyirsiniz?
“Qəbirə qədər sənin gözətçilərinik”- dedilər.
“Mən ölmədim, hələ yaşayıram”- dedim
“Niyə məni qəbirə aparırsınız? Buraxın məni!! Mən
hiss edirəm, danışıram və görürəm, mən
ölmədim”. Mənə gülümsəyərək cavab verdilər.
Dedilər- “Ey insanlar sizlər çox maraqlı
varlıqlarsınız, sanırsınız ki, ölüm həyatın sonudur
amma bilmirsiniz ki, əslində sizin yaşadığınız
həyat bir yuxudan ibarət olub, öldüyünüz zaman
oyanırsınız.”
Məni qəbirə doğru çəkirdilər hələ yoldaykən
baxdım ki, mənim kimi insanlar və yanlarında da
eyni o iki varlıqdan var, kimi ağlayır kimi gülür və
kimi isə qışqırırdı. Onlardan soruşdum niyə belə
edirlər?
Dedilər ki, bu insanlar çaşqınlıq içərisindədilər,
hara getdiklərini bilirmirlər, kimisi dəlalətdədir..
Qorxu içində sözlərini kəsərək soruşdum:
“Atəşəmi gedirlər yəni?” – “bəli atəşə, o gülənlər
isə Cənnətə gedirlər”- dedilər
Dərhal soruşdum onlardan- “yaxşı mən hara
gedəcəm”??
Dedilər ki, “Sən bəzən yaxşı gedirdin, bəzəndə
pis. Bəzən tövbə edib sabahısı gün günah
işləyirdin və izlədiyin yol tam olaraq müəyyən
deyildi”. Sözlərini qorxu içərisində kəsərək
soruşdum:
“Yəni mən atəşəmi gedirəm