m yoxsa?”
Onlarda -“ALLAHIN rəhməti genişdir və səfərdə
uzundur” dedilər.
Üzümü çevirdim qorxu içərisində baxdım ailəm,
atam, əmim, qardaşlarım və qohumlarım hamısı
bir sandıq içində məni daşıyırdılar.
Onlara doğru getdim və onlara dedim ki, mənim
üçün dua edin lütfən.
Amma heç kim mənə cavab vermirdi. Kimi
ağlayırdı, kimi isə hüzünlü idi.
Qardaşıma gedərək, “diqqətli ol dünyanın fitnəsi
səni aldatmasın”-dedim.
Məni eşitməsini çox istəyərdim. O iki mələk məni
qəbirdəki cəsədimin üzərinə bağladılar. Baxdım ki,
atam torpaq atır, qardaşlarım torpaq atır,
Ordakı insanlar hamısı torpaq atırdı üzərimə.…
dedim - “ahh
Kaş ki, onların yerində olsaydım ALLAHA tövbə
etsəydim…
Kaş ki, dünən səhər namazımı qılsaydım…
Kaş ki, hər gün RƏBBİMƏ dua etsəydim…
Kaş ki, hər gün tövbəmi yeniləsəydim…
Kaş ki, pisliklərdən uzaq olsaydım…”
Başladım qışqırmağa, “ey insanlar diqqətli olun
dünya həyatı sizləri aldatmasın”
Heç olmasa birinin məni eşitməsini çox
istəyərdim. amma….
Elə isə həmin gün "kaş ki..." sözünü
deməməyimiz üçün fani dünyanın aldadıcı
gözəlliklərinə uymayaq, bir hərəkəti etdiyimiz
zaman bizim də bir gün öləcəyimizi xatırlayaq.
Gecə yatdığımız zaman "mən bu gün nə savab iş
gördüm? Nə günah iş gördüm" deyə özümüzü
mühakimə edək. Başımızı yastığa qoyduğumuz
zaman vicdanımız rahat olaraq