Həzrət Peyğəmbər(s) İmam Hüseyn(ə)-a buyurur: “Allah sənin üçün bir dərəcə hazırlayıb ki ona heç kəs çata bilməz.” İmam əgər dağların ətəyində fərdi həyata məşğul olsaydı yaxud zahiri qalib gəlsəydi bu zaman bu günkü təsirə yiyələnməyəcəkdi. İmam Hüseyn(ə)-ın ölməsi onun yaşamasından, yaxud da öldürərək zahiri qələbə qazanmasından daha təsirli oldu. İmam yaşadığı həyatı və yaxud zahiri qələbəsi ilə bu əbədi təsiri verə bilməyəcəkdi. Ona görə yox ki İmamın buna gücü çatmazdı. Əksinə, ona görə ki o həzrətə bunun üçün imkan verməyəcəkdilər. Artıq ölməyin və candan keçməyin vaxtı gəlib çatmışdı. Həmin vaxt haqqı batil, batili isə haqq kimi tanıtdırmışdılar. Günahı savab, savabı isə günah bilirdilər. İmam günahı günah yerinə, savab isə savab yerinə qoydu. Tanıtdırdı ki günah günahdır, savab da savab. Yaxşı iş o deyil ki camaat ona yaxşı baxır və yaxud da pis o deyil ki camaat onu pis bilir. Əslində yaxşı və pisin ölçüsü Allahın və dinin nəzəridir. İmam öz ölməyi ilə bir birinə qarışmış haqla batili, savabla günahı bir birindən tam ayırıb hər birini öz yerinə qoydu və beləcə özünün mənəvi qləbəsini qazandı.
İmam Hüseyn(ə)-ın atası Həzrət Əli(ə) razı olmadı ki ikinci xəlifənin dövründə Mədinəyə əsir kimi gətirilmiş İran şahının qızını kəniz kimi satsınlar. O həzrət buyurdu: Bu şahın qızıdır. Rəva deyil ki şahın qızı kəniz kimi satılsın. Yaxu da Həzrət Əli(ə) Xəndəq döyüşündə Əmr ibn Əbdüvədin başını kəsdikdən sonra ona artıq təcavüz göstərmədi və onun qılıncına, zirehinə əl vurmadı. Səbəbini soruşduqda isə buyurdu: “O öz qövmünün pəhləvanıdır. Onun qövmü içərisində özünə görə nüfuzu vardır. Rəva deyil ki ona artıq təcavüz edim.” Hətta bacısı qardaşının cəsədinə baxıb dedi: “Qardaş, əgər səni alicənab bir insan öldürməsəydi sənə ömrüm boyu ağlayardım.” Amma belə bir insanın övladı İmam Hüsey(ə)-ın balalarını hətta kəniz kimi satmaq istəyirdilər. Hansı ki əsirləri Yezidin yanına gətirərkən Rum səfirinin gözü İmamın qızına düşdü və Yezidə dedi ki bu qızı mənə kəniz kimi