i sat. Xanım Zeynəb buna icazə vermədi və həmin şəxs də sonradan onların Peyğəmbər övladı olduğunu bilib istəyindən əl çəkdi. Bu kimi məqamlar həmin insanların məğlubiyyətini və alçaqllığını göstərir. İmam isə öz şəhadəti ilə haqqa əbədi olaraq qələbə qazandırır və batili rüsvay edir. Çünki qələbə daim təkcə öldürməklə olmur. Ölməyin özündə də bir qələbə vardır və bu cür qələbə şübhəsiz ki daha böyük təsirə malik olur. İlk dəfə İmam Hüseyn(ə)-ın məclisini Xanım Zeynəb Yezidin öz evində divara qara çəkməklə qurdu. Bu məclisə gələn hər kəs qəmlənib ağlayır və qatillərə lənət oxuyurdu. Doğurdan da bu iş, yəni qatilin öz evində İmama məclis qurdurub matəm tutmaq və onun sahibinə lənət oxutdurmaq Xanımın yüksək şücaəti və hünərindən xəbər verirdi. Məhz bu adət ənənə əsrlər boyu davam etməyə başladı. Keçirilən hər bir məclisdə bu qaydaya riayət olunur və beləcə məzlumun ahına, səsinə səs verilir və zalımlar tanınıb lənətlənir.
Bəziləri fikirləşir ki İmam Hüseyn (ə) niyə bilə bilə ölümə getdi?!Bu sual İmamın getdiyi yolu yaxşı tanımamaqdan irəli gəlir. İmamın getdiyi yolu bir faciə və həlakət hesab edib ona görə bu sualı veririk. Amma bu yol ağır bəlalı və zahirən faciəvi də olsa onun sonunda əsl əbədi səadət və cənnət vardır. İnsanın getdiyi yoldan çox onun nəticəsinə fikir verilməlidir. Əgər nəticə əbədi səadətdirsə bəlali və ağrılı yolu getməyinə dəyər. Amma əgər gedilən yolun nəticəsi bədbəxtlikdirsə onun naz-nemətinin və ləzzətlərinin heç bir dəyəri ola bilməz. Həzrət Əli(ə) buyurub: "Sonu od olan ləzzətdə heç bir xeyir yoxdur"
Sual oluna bilər ki insan aşuranı necə yaşamalıdır? Yalnız ağlamaqlamı? Qara geyinib yas məclisləri qurmaqlamı? Cavab üçün əvvəlcə aşuranın mənasını bilmək lazımdır. Aşura bəzilərinin düşündüyü kimi təkcə qara geyinmək, ağlamaq və mərsiyə oxumaq demək deyil. Matəm və əzadarlıq dedikdə sırf bunlar nəzərdə tutulmamalıdır. Heç İmam Hüseyn(ə) da bunun üçün şəhid olmamışdır ki camaat daim qara geyib ağlasın. Bütün bunlar aşura demək deyil. Bu,