bilirdi ki bu işlə haqqı daimi olaraq tanıtdırıb sevdirəcək. İmam İlahi nurdur. Haqdan gələn nur isə heç vaxt sönməz. O Həzrət bilirdi ki onun bu ölməyi və matəmi haqqı hər yerdə gün kimi parladacaq və zülm sütunlarını titrədəcək. İmam Hüseyn (ə) başqa İlahi insanlardan fərqli olaraq hər zaman zülmkarlar üçün aradan getməyən əbədi bir maniəyə çevrildi. Hansı ki digər övliyalar yalnız öz zamanlarının zalımlarına və günahlarına maniə idilər. Lakin İmam Hüseyn(ə) bütün zamanlar üçün bu cür oldu. İmamı yolunun üstündə maniə görən Yezid elə bildi ki onu aradan götürməklə məqsədinə çatacaq və rahat şəkildə öz planlarını icra edəcək. Amma sonda gördü ki o İmamı nəinki özü üçün hətta onu bu cür öldürməklə bütün dövrün Yezidləri üçün də olduqca böyük bir maniəyə çevirdi. Allaha və İmama da elə bu lazım idi. Həzrət Peyğəmbər buyurur: “Həqiqətən möminlərin qəlbində Hüseynin qətlinin bir hərarəti vardır ki o heç vaxt soyumayacaq.”
Beləliklə Yezid tərəfdarları əslində istəyirdilər İmamın məntiq və təsirini öldürsünlər. Bunun da yolunu İmamın özünü öldürməkdə gördülər. Amma sonra gördülər ki onların öldürdüyü yalnız İmamın cismidir. Məntiq və təsiri isə hər yerdə gün kimi parladı və daha da möhkəmləndi. İmam zahiri məğlub olsa da amma məhkum olmayıb əslində qələbə qazandı. Onlar İmamın özünü öldürüb qanını töksələr də lakin məntiqini və nurunu söndürə bilmədilər. İmam öz müqəddəs hədəfini mübarək qanı ilə əbədi olaraq tarixin səhifələrinə yazdı və bütün könüllərə hakim oldu. Beləcə “aşura günü qanın qılınclara qələbə çaldığı gündür” məsələsi inkar olunmaz bir həqiqətə çevrildi.
İn Hüseyn kist ki həme divaneye ust
İn çe şəmist ki həme pərvaneye ust
Yəni, bu Hüseyn kimdir ki hamı divanəsidir. Bu nə cür şəmdir ki hamı pərvanəsidir.
Elə bu səbəbdən də İmam Hüseyn (ə) buyurur: “Mənim kimisi Yəzid kimisinə beyət etməz.” Demir ki “Mən Yəzidə beyət etmərəm.” Bununla da İmam istəyirdi bunu çatdırsın ki Onunla Yəzidin arasındakı məsələ şəxsi məsələ deyildi. Əgər belə olsaydı yenə