- Yadındadı necə and içmişdin heç olmasa bircə payızı dramsız yaşayacağına?.
Geriyə baxmayacağına, hər şeyə yeni səhifədən başlayacağına, daha ağıllı
olacağına, özünə dəyər verəcəyinə.
Söz vermişdin ki, yatmaq üçün yerinə vaxtında uzanacaqsan, səmimi, gülərüz və
heç kimi acılamayan biri olacaqsan. Yadındadı gedənləri rahatlıqla buraxacağına
söz vermişdin? Ayrılıq zamanı insanların getməli olduğundan danışırdın.
Yadındadı bir sabah yuxudan üzündə təbəssümlə oyanıb, evindəki hər şeyi
səliqəli və yerində görmək istədiyin?. Və sən and içmişdin ki, dərs alacaqsan
yaşadıqlarından. Daha səni aldatmaq bu qədər asan olmayacaq. Siləcəksən
telefonundan dinlədiyin bütün mahnıları. Çünki, qalmamışdı gücün ağır səslərə.
Sən çox şey üçün söz vermişdin. Özünə, mənə, tanrıya. İndi bir özünə bax. Yenə
dizlərini qucaqlayıb oturmusan. Gedənlərin ardından addımlarını sayırsan.
Şeirlərlə nəfəs alırsan, eyni musiqiləri hardansa tapmısan, yenə fikirlərdə
batırsan. Yenə başqalarının dərdinə şərik çıxırsan, hamını dinləyirsən, amma
özündən xəbərsiz qalmısan. Yenə işləri yoluna düşən kimi insanların səni tərk
edəcəyini bilmirsən. Düzələn deyilsən və bu həyat sənə heçnəyi öyrətmədi.
Hətta neçə min yalandan sonra sən yenə insanlara inanırsan, onları sevirsən.
Və sən itirdin. Hər şeyini. Amma, inamını heç vaxt itirmədin. Və sən hələ də
inanırsan ki, milyonlarla çirkaba bulanmış insanların içindən məhz " onu "
tapacaqsan..