y çox
qarışdı. Nə isə bir səhv baş verib. Neçə il onu
tanıyırsan ?
Leyla:
- Üç il tamam olacaq. Biz həftənin cüt günləri bu
dama çıxardıq. Tək günləri işə gedəri.
Aysel :
- Mən də onunla bir ildir tanışam. Onunla tək
günlər görüşürdüm. Cüt günlər güya işi var idi.
Amma əslində səninlə görüşürdü! O bizim ikimizi
də aldadırdı.
Leyla :
- Əclaf !!! Keçən həftə demişdi ki, yeni mahnı
yazmaq istəyir adı "Aysel" . Sənin adın nədi ?
Aysel başı ilə təsdiqlədi. Leyla dedi :
- Deməli ikimizlə də oynayırdı. Əclaf! Mən də ona
görə özümü atmaq istəyirdim. Alçaq!! Yalançı !
Fırıldaq! Deyirdi ki, evlənəcəyik .Özü də sənin kimi
qızlarla fırlanırdı.
Leyla damın ortasında oturub dizlərini qucaqlayıb
ağlamağa başladı:
- Hhh..hhh … Həmişə belə olur. Gözəl oğlanlar
sadəlöv qızları aldadır. Necə ona inanırdım? Elə
bilirdim ki, ən yaxşı oğlan odur. Elə bilirdim ki,
sevir məni. Amma əslində yalançının biri idi. O
mənə layiq deyildi. Zibil ..Yaxşı oldu, öldün. Yaxşı
oldu sənə..Məni oyuncaq kimi oynadırdın.
Aysel də hönkürüb ağlamağa başladı. Bir anın
içində bir illik sevgisi nifrətə çevrilmişdi. O Əliyə
nifrət edirdi. Əli ona layiq deyildi. Onu aldatmışdı.
Zibil yerinə qoymuşdu. Aysel göz yaşlarını silib
ayağa qalxdı. Sonra Leylaya baxıb dedi:
- Axmaqlıq eləmə ! Özünü atma ! O buna layiq
deyil !
Sonra çantasını götürüb yavaş -yavaş pilləkənləri
enməyə başladı. Addım səsləri getdikcə uzaqlaşıb
blokun sükuta qarışdı. Bir az da gözləyəndən
sonra Leyla gözlərini silib gülməyə başladı. Bu an
telefonuna zəng gəldi.
- Alo
- Alo Nərgiz , haradasan, qızım ?
- Damdayam, ata . Binamızın damında.
- Nə edirsən orada ? Düş gəl evə .
- Heç , quşlara baxırdım. İndi gəlirəm.
Nərgiz telefonu bağladı. Əslində Nərgiz bu binanın
sonuncu mərtəbəsində qalırdı. Hər dəfə damlarına
kimsə çıxanda evlərindəki çilçıraq əsirdi. Nərgiz bir
ildən çox idi ki, eyvanlarında oturub, həmişə
damlarına çıxan iki gəncin söhbətini dinləyirdi.
Onlar Nərgizi tanımasalar da Nərgiz