Məzhəblərarası yaxınlaşma – bir sünninin öz məzhəbini güzəştə gedib şiəlik içərisində əriməsi və ya əksinə, bir şiənin öz məzhəbini qurban verməklə sünni donuna bürünməsi deyildir. Bu, tərəflərdən birinin istəyinə uyğun olaraq digər tərəfi hədəfə alan proses kimi də başa düşülməməlidir. Çünki həyatın "“təkər”"i istəyə, arzuya görə diyirlənmir!

Məlumdur ki, uzun əsrlərin məhsulu sayılan məzhəblər nəsildən-nəslə, atadan-oğula, babadan-nəvəyə miras olaraq ötürülmüşdür. Kiçiklər məzhəblər üzrə boya-başa çatmış, böyüklər də onunla qarımışlar. Elə isə insanlar bir məqalənin, xütbənin, araşdırma və konfransın təsiri altnda öz məzhəblərindən əl çəkməzlər.

Biz məzhəblərarası yaxınlaşma və dialoq dedikdə "“gərginlik"”, “"bədgümanlıq"” [sui-zənn] və "“tərəflərin bir-birinə inamsızlığı"” kimi çirkləndirici faktorlardan mövcud abı-havanı təmizləməyi nəzərdə tuturuq. Bunlar elə faktorlardır ki, mütəmadilik kəsb edib gərgin vəziyyət alarlarsa, ədavət və nifrətə aparıb çıxararlar. Peyğəmbərin [Ona Allahın xeyir-duası və salamı olsun!] təbiri ilə desək, bu faktorlar “"...qırxıcı alət kimidir: saçı deyil, dini "“qırxarlar"””. [1]

Güman etmirəm ki, hansısa bir sünni və ya şiə müsəlman, ülgücün saçı qırxdığı kimi, öz dinini “"qırxmaq"”dan xoşlansrn. Əksinə, onlarn hər biri öz dinini qoruyub yaşatmağı təmənna edər.

Əgər biz mövcud abı-havanın "“təmizlənməsi"”nə öz töhfəmizi vermək istəyiriksə, qəzəb oyadan, hərc-mərclik çıxaran və çəkişmə yaradan söhbətləri, işləri bir kənara qoymalryıq. Bəli, belə söhbətləri, işləri kənara qoymaq lazrmdır. Əslində, biz bizləri bir-birimizdən ayıranı deyil, bir-birimizə yaxınlaşdıranı araşdırmalıyıq.

Təəssüf ki, bəziləri “"yaxınlaşma"” məqsədilə keçirilən görüşlərdə disputu, sağlam müzakirəni unudurlar; belə görüşlərdə tərəflər öz baxışlarını əsaslandırmağa, bir-birlərini isə məğlub etməyə çalışırlar. Çalışırlar ki, zəfər qazanıb müqabil tərəfi “"əzsinlər”".

Qətiyyətlə söyləyirik ki, görüşmələrin məqsədi bu olmamalıdır! Çünki mənfur