Bütün böyük tamaşalardan əvvəl mütləq proqon məşq – yəni son məşq olduğu kimi yuxu da ölümdən öncə böyük tamaşaya kiçik bir məşqdir. Bu məşq sənə ona görə lazımdır ki, BÖYÜK TAMAŞAYA necə hazırlaşdığını biləsən. Çünki bu yuxu nə vaxtsa son məşq olacaq və tamaşa başlanacaq...

Və bir gün sən mütləq son rolunu oynayacaqsan. Bəlkə tamaşaçıların alqışı altında, bəlkə də sükutun izlədiyi bir səssizlikdə pərdə enəcək və sən həyat səhnəsini tərk edəcəksən. Tərk edib səhnə arxasına dönəcəksən. Ya xəlifə kimi, ya da qurumuş və qoxumuş bir qan laxtası olaraq. Amma mütləq dönəcəksən. Çünki doğulmamışdan öncə sənə "Buraya geri dönəcəksən!" deyə bir vəd verilib.
Və sən də dönəcəksən.
Layiq olduğun hər şey sənə veriləcək. Sən haqqa gedən yolda olmusansa, haqqı qazanmaq üçün çalışmısansa bu oyanışında/dirilişində layiq olduğunu alacaqsan...

Şikayətin ancaq özündən olacaq. "Kaş ki"lərinin, heyfsilənmələrinin heç bir faydası olmayacaq. Bu tamaşada sən yalnız aktyor deyil, həm də dramaturq idin, rejissor idin, bəzən hətta rəssam, həm də bəstəkar olmuşdun. Bu sənin tamaşan idi. Bir nəfərin mono tamaşası...
Hər başlanğıcın bir sonu olur. Başlanğıc haradadırsa son da orada olacaq. Sən yenidən səhnəyə baş əymək üçün qayıdacaqsan...

Rolunu gözəl şəkildə, ssenaridə yazıldığı kimi doğru oynamış və ifan da bəyənilmişsə sənə çiçəklər təqdim olunacaq. Cənnət çiçəkləri. Sən onların izi ilə, ətirlərinin dalınca gedəcəksən, ifan bəyənilməmişsə səhnəni daşa basacaqlar. Və sən də bu daşların altında əziləcəksən. O zaman "kaş ki..." deyəcəksən.

Son məşqə hazırsanmı? Son tamaşaya necə?

P.S. Gündüz gecədən doğar, diriliş də ölümdən. Gecə olmazsa gündüzün qədri bilinməz, ölüm olmazsa həyata dəyər verilməz. Sən, hələ yatmısan. Oyan! Yuxu ölümün əkiz qardaşıdır. Oyan! Bu gün qurtuluş günüdür. Oyan! Bu gün diriliş günüdür. Oyan! Adını tarixin silinməz yaddaşına yaza bilmək üçün oyan və Allaha dön! Varlığın Onun varlığının şahidi, varlığın var olmaq üçün Ona borclu. Hər başlanan