Kasıb bir gənc padşahın qızına aşiq olur. Bu ümidsiz sevdanı şəhərin məşhur dərvişinə söyləyib kömək istəyir. Dərviş: “Övladım, şəhərin girişində, düz yolun ağzında otur, kim nə deyir desin, kim nə soruşur-soruşsun, “Allah” de” – deyə məsləhət verir.
Yoxsul gənc dərvişin dediyini edir. Günlərlə, aylarla şəhərin girişində oturub ancaq “Allah” deyir. Dərviş də hər gün yemək-içmək gətirir. Bu “Allah” deyən gənc çox keçmədən xalq arasında məşhurlaşır. Nəhayət, bir gün padşah gənclə maraqlanır. Dərvişdən gənc haqqında məlumat istəyir. Dərviş həmin gəncin zəmanənin böyük insanlarından olduğunu deyir. Padşah cavanın yanına gəlir. “Kimsən? Dərdin nədir? Nə istəyirsən?” – deyə soruşur. Gənc yalnız “Allah” deyir, başqa heç bir söz danışmır. Dərviş axşam gəncin yanına gedib:
– Padşah sənə “Gəl sənə qızımı verim” deyənədək nəbadə bir şey istəyəsən” – deyə bərk-bərk tapşırır.
Nəhayət, bir gün padşah gəlib: “Nə istəyirsən? İstəyirsən, qızımı sənə verim?”– deyəndə gənc dərvişin heyrət dolu baxışları qarşısında: “Yox” – deyir, – artıq onu da istəmirəm. Mən başqa bir şey xatirinə “Allah” dedim. Allah padşahı ayağıma gətirib mənim kimi miskin bir gəncə qızını təklif etdirdi. Allah üçün Allah desəydim, gör nə olardı? Mən daha Ondan qeyrisini dilimə gətirmir, Ondan başqasını istəmirəm”