e..
Qız: Adım Ilahə.
Oğlan: Hmm çox qəşəng adın var. Bəs niyə gizlədirdin ki?
Qız: Gizlətmirdim e. Sadəcə nə bilim.... Deməmişdim. Bunada öz səbəblərim var. Özüdə az deyil. Virtualda insanı tez tanımaq olmur.
Oğlan: hə onu düz deyirsən. Elə həyatda da insanlar çox maskalanırlar. Amma gec yada tez hər kəs öz maskalarını itirir.
Qız: hə canım.Maskalar sifətlər insanlar.
Oğlan: Qulaq as. Mənə şəklini göndərə bilərsən? Sən mənə çox maraqlı gəlirsən. Sadəcə səni görmək istəyirəm.
Qız: Hmm yaxşı bilmirəm niyə. Amma mən sənə inanıram.ok qəbul elə.
Fayl qəbul olundu. Shabranli faylı açdı və şəkilə klik etdi. Şəkil açıldı və budur... Onun 1 neçə müddətdir sevdiyi o qonşu qızının şəkli idi. O heyrət içində donub qalmışdı. Heçnə edə bilmirdi. Nə danışa nə yaza. Nəsə etməyə çalışmırdı da. O sadəcə indicə öyrəndiyi həqiqətdən şoka düşmüşdü.
Qız: hmm Shabranli? Sən ordasan?
Shabranli isə hələ şokdan yeni-yeni özünə gəlmişdi. O gözlərini şəkildən ayıra bilmirdi. Sarı qəhvəyi saçlar yaşıl parıldayan gözlər nazik dodaqlar enli kirpiklər.
Shabranli: Hə burdayam.
Nədənsə yalan danışdı.
Shabranli: Çayı üstümə dağıtmışdım.köynəyimi dəyişirdim.Sən sən çox gözəlsən.
Qız: e yaxşı yalan demə. Nəyim gözəldir? indi sən göndər öz şəklini.
Shabranli susdu. Biraz fikirləşdi. Düzdür, o qonşusu Shabranliya heç fikir verməmişdi. Amma əgər görübsə tanıyırsa üzdən Shabranli nədənsə çəkindi və yenə də yalan dedi.
Shabranli: Mənim kompyüterim format olub e... ona göre şəkillərim silinib. Başqa vaxtı söz verirəm göndərərəm.
Qız: hmm... ok. Shabranli nə vaxt olsa göndərərsən. Bilirsən? Mən sənin şəklini görməmişəm, amma sənə çox bağlanmışam... Mənim həyatda heç kimim yoxdur. Ona görədə burdakılarla yaxınam. Amma axır vaxtlar ancaq sənsən. Nədənsə səni çox istəməyə başlamışam.
Shabranli: hmm bilmirəm nə deyim zaman Eliya. Mən sənə indi heç bir söz deyə bilmərəm. Çünki indi başım ağrayır.
Qız: Yaxşı, Shabranli mən çıxım gedim yatım. Sağol, canım.
Shabranli: Sağol, Ilahe gecə sirin