DOSTUM....Dost olduğumuz gün nə qədər sevinmişdiy..Uşağlığ xəyalları və oyunlardan ibarət idi həyatımız..Sonralar anladımki həyat doğurdanda oyun imiş..Yenildim bu oyunda həmişə. Halbuki uşağlığda heç yenilməzdim...O şirin gülüşlərimiz indi saxta gülüşlərlə əvəz olunub..Uşağlığda dizimiz qanadığında ağlasağda tez unudurduğ bunu..Bəs niyə indi ürəyimiz qanadığında elə asand unuda bilmiriy? Niyə keçmir o ağrı..


PIS GUNLERIMIZ OLMADI DEMIREM..Təbii ki yaxşı günlərin qədrini bilməy üçün olmalıydı..Geriyə baxıram..çox xoşbəxt idim səninlə..Bəlkədə anlamısan bilmirəm..Mənim əvvəlki olmadığımı..Mən çox sevdim birini..Bunları sənə anlatmağ asand deyil..Eynən ürəyimdəkilər kimi..Bilirəm hər zaman bir birimizin ağlında uşağlığımızdaki o balaca qızlar kimi qalacayığ....Elə buna görə də heç bir birimizə həyatdan sevgidən bəhs etmədiy...ürəyimdəki sevginin böyüməyinnən çox qorxuram..Bəlkədə budur həmişə uşağ qalmağ istəməyimin səbəbi..Niyə deyə çox soruşuram özümnən..Niyə bu qədər çox sevdim? Uşağlığım yadındadı? Sevgi deyəndə gözümü qaçırmırdım indiki kimi..ürəyim ağrımırdı..Mən heç vaxt heçkimi sevmərəm deyirdim..

CHOX DUWUNDUM.. Qəbul eləməy istəmirdim..Gecələrcə ağladım..Mən bu ola bilməzdim.Indi necəyəm? Indi artığ onnan asılı olduğumu qəbul eləyirəm..Hə..özümü düşünmürəm..ürəyimi paramparça edən o insanı sevirəm..Həmdə hərşeydən çox..Mənim kimi sevməsini istədim. Xoşbəxt olmağ istədim ama olmadı..Sevgililərə baxıram..Mənim qədər sevmirlər bəlkədə..Ama ən azınnan mənnən daha xoşbəxt görünürlər..Ola bilər ki bir gün yorulum sevməydən..Ailə qurum..Ana olum..Xoşbəxt görünüm..Ama ’’mən’’ ola bilmərəm o zaman..Hər bir yerlərdə onu mənə xatırladacağ birşeylər olacağ..Oğlumun adın daşıyacağ bəlkədə..Hər səslənişimdə onu xatırladacağ.. Bəlkədə gizli gizli ağlıyacam..Bir sözlə xoşbəxt ola bilmiyəcəm..

GEL DOSTUM ELINE VER QAYIDAX UWAXLIGIMIZA..Söz verirəm heç incitməyəcəm səni..Heç küsməyəcəm..Heç ağlatmayacam..Sadəcə qayıdağ..Qəlbimiz deyildə dizimiz qanasın