Səni sevməyim üçün sənə toxunmam lazım deyil… Əl-ələ yollarda gəzməyim lazım deyil... Gözlərinlə danışmaq, gözlərimlə danışmağın yetir...

Müqavilələrimiz yox... Nə aldatdığını, nə də aldatdığımı düşünürük... Nə sən mənimsən, nə də mən sənin... Amma gözlərəmiz dolur səbəbsiz, bir fincan qəhvəni qurtumlarkən. Həsrət bizə yoldaşlıq edir... Bir-birimizə aid olmamanın yüngüllüyündə, eşqin ağırlığı əzir ürəklərimizi...

Gözlərim uzaqlara dalıb getdiyində, təkliyim hər dəfə yumruq kimi üzümə endiyində səmaya baxıb səndə olan sənsizliyi daddım hər hüceyrəmdə, nəfəsimdə, səninlə sürətlənən ürəyimin atışlarında… Sən, sənsizliyin də özü idin...
Burada "sən" dediyimi, əli, qolu, qıçı olan bədən sanacaqlar… Burada sən dediyim, boşluqda bir bulud, tüstü olan tərifsiz eşqdir… Süni qısqanclıqların altında əzilən eşq parodiyalarının səhnəsində, qandallarla bəzənmiş boğulmaqda olan sevdalıların dünyasında kim anlayacaq məni? Mən eşqə aşiq oldum... Mən sənə aşiq oldum... Eşqin ən saf halına, eşqin özünə…

Sənin qızıl qablara, makiyajlanmış bədənlərə, dekorasiyalara ehtiyacın yoxdur... Hamımızın üzərində, içində olduğumuz hava kimi azadca gəzərkən, səni qaba doldurmağa çalışdıqca qaçıranlara inad yaşamağa çalışıram səni… Ey eşq… Hava kimi, su kimi, çörək kimi ovucumdasan...

Sən hər yerdəsən bilirəm... Tənəffüs etdiyim havada, içdiyim suda… Sən, "mən"sən… Sən, kainatın özüsən…
Ey eşq, sən yaranmanın da özüsən…