Qeyri-adi bir izdiham var idi. Hər
yer insanlarla dolu idi. Kimisi
çaşqın-çaşqın ətrafına
baxır,kimisi sağa-sola qaçır,
kimiləri yerdə diz çökərək başını
əllərinin arasında gizləyirdilər.
Sanki, ürəyi yerindən çıxacaqdı.
Soyuq tər basmışdı. Dünyada ikən
qiyamət, sorgu-sual və tərəzi
haqqında çox şey eşitmişdi.
Ancaq məhşər meydanındakı
ürpərti, qorxunun bu qədər
dəhşət verəcəyini heç vaxt
düşünməmişdi. Hər kəs öz
növbəsini gözləyir və növbəsi
çatınca hesaba çəkilmək üçün
çağrılırdı. Növbə ona gəlib
çatmışdı. Onun adını çəkmişdilər.
Təşviş içində sağa-sola baxır.
Dodaqları titrəyə-titrəyə:
- Məni çağırdınız? — deyir.
İzdiham birdən aralanır,
qarşısında bir yol açılır. İki nəfər
qollarına girir. Bunlar məşhər
meydanının xidmətçiləri idi.
İzdihamın arasından çaşqın
baxışlarla keçir.Meydanın
mərkəzinə gəlirlər.Xidmətçilər
yanından uzaqlaşırlar.Başı önünə
əyilir...Bütün həyatı gözlərinin
önündən gəlib-keçir.Öz-özünə:
— Şükürlər olsun,gözlərimi
dünyaya açdığım evdə hər zaman
dininə ən gözəl şəkildə əməl
etməyə çalışan insanları
gördüm.Atam ibadətlərinə
həddindən artıq həssas
yanaşır,dostları ilə dini söhbətlər
təşkil edir,malını İslam yolunda
xərcləyirdi.Anam da onun
kimi.Mən də hər zaman onlar
kimi oldum.Bəşəriyyətə xidmət
etməyə çalışdım,onlara Allahdan
danışdım.Namazımı
qıldım,orucumu tutdum.Fərz olan
nə varsa,yerinə
yetirdim,haramlardan uzaq
durdum....
Bunları düşünərkən
yanaqlarından göz yaşları
süzülürdü.Öz-özünə: «Rəbbimi
sevirəm,heç olmasa,sevdiyimi
düşünürəm,» — deyirdi.Amma
bir tərəfdən də: «Onun üçün nə
etsəm,yenə azdır,bu,mənim
cənnəti qazanmağıma kifayət
etməz.Yeganə ümidim Allahın
bağışlaması və rəhmətidir,» —
deyə düşünürdü.
Hesab çox uzun çəkdi.Qorxudan
muncuq-muncuq tər tökür,tir-tir
titreyirdi.Gözləri tərəzinin
millərində qalmışdı.Nəticənin nə
olacağını
gözləyirdi.Nəhayət,oradan onu
çıxardaraq əvvəl olduğu yerə
gətirirlər.Hökm veriləcəkdi.Öncə
adı oxundu.Artıq ayaqlarının
üstündə