tab gətirə bilmədi.Atamın ölümündə özünü günahkar bildi.Zaman keçdikcə vəziyyəti çətinləşdi.Mən onu artıq evdı tək qoya bilmirdim.Ya evi yandırırdı yada özünə nəsə edirdi.Sonunda həkimlər bura yerləşdirdi.Madam ki bu yolun sonudur,sən də həyat hekayəni danışa bilərsən deyib yenə nifrətlə mənə baxdı.
-Mən belə olacaqını bilmirdim.Bu qədər şey yaşadıqını bilmirdim.Demək ondan mənimlə sevişdiyin gecənin səhəri mənə iyrənərək baxmaqının səbəbi bu idi.Jalə mən nə deyəcəyimi bilmirəm...
-Danış...
-Bir xahişim var əllərimi və ayaqlarımi aça bilərsən?Belə rahat deyil. 
-Başqa arzun yoxdu?Xeyr,olmaz.Belə də danışa bilersən. 
-Görünür məni yaxşı tanımamısan.Yada tanımaq istəməmisən.
Birdən o əsəbleşib əllərimi açdı.Mən özüm ayaqlarımı açıb onun qarşısında oturdum.Jalə belini divara söykeyib yere oturdu.
-He danışım? 
-Uzatma. 
-Men uşaqaq evində böyümüşəm.
-Onları bilirəm.Yəqin ki sənin keçmişini axtarmişam yoxsa sen axmaqın arxasınca nece düşəcəkdim?
-Görünür yaxşı axtarmamısan.Hər nə isə.Səma uşaq evinə meni anam tərk edib.Doğular doğulmaz öz əlləri ilə qapinin ağzına qoyaraq qaçıb.He qaçıb. -Necə yəni?Doğular doğulmaz?
-He.Əvəllər ona nifrət edirdim.Amma indi heçnə hiss etmirəm.Sadəcə nə nifrət edirəm nədə sevirəm.Boş çoxluq hiss edirəm.Ən pisidə heçnə hiss etməməkdi.Ilk anlar uşaq evində çox tenhalıq çəkirdim.Mən pencərənin dibindən ayrılmırdım.Anam gələcək məni aparacaq deyirdim.Bu ümidlə yaşamaq insani öldürürdü.Hər səhər yuxudan oyanar oyanmaz pəncərənin qarşısına keçib anamı gözləyirdim.Ən qəribəsi de odurki uşaq evinə ziyarətə gələnlərin hamısının qucağına qaçıb ana deyirdim.Amma onların heç biri mənim anama oxşamırdı.Mənim anam simasını belə xatırlamadığım anam.Hər gecə yatmamışdan qabaq dua edərdim. Allaha yalvarırdm ki,bu dəfəsində yuxuma girsin.Mən onu görüm.Amma yox o yuxularıma belə gəlmirdi.Sonradan artıq özüm üçün xeyali ana cizgisi yaratdım.Saçları uzun, gözləri al qehveyi idi.Əynində ise ağ uzun don var idi.O mənə uzaqdan baxıb əl