Biri var idi, biri yox idi. Qəfəsdə bir quş yaşayırdı. Hər dəfə o qəfəsdən acıq səmaya baxır, kuləyin səsini dinləyir, o ağacdan bu ağaca ucan quşlara tamaşa edirdi. Yazıq quşcuğazın dərdi boyuk idi. O da digər quşlar kimi azad, təmiz, sonsuz səmada qanadlarını cırparaq uzaqlara ucmaq istəyirdi. Hərdən başqa quşlar qəfəsin yanında qonub ona təəccublə baxırdılar. Onlar quşun qəfəsdə necə tək yaşadığını başa duşə bilmirdilər.Yazıq quş isə ağacların budaqlarında ozunə yuva qurub balalarını boyutmək, yazda çiçəklərin ətrini alıb, payızda golməcələrdə cimmək istəyirdi. Gunlərin bir gunu quşun sahibi qəfəsin qapısını bağlamağı unudur. Quş parlaq səmaya baxır, kuləyin səsini dinləyir. Qəfəsin açıq qapısından ucuşan quşlara tamaşa edir. Ağaclardakı yuvaları gorur, cicəklərə baxır.Ucsun ya yox? Seçimini etmək istəyir. Elə butun gunu bu secim qarşısında duşunur. Gunun sonunda quşun sahibi gəlib qəfəsin acıq olduğunu gorub yavaşca qapını bağlayır….