yanmış evimiz isə demək olar ki,yararsız hala düşmüşdü,əmilərimin köməyi ilə evimizi yenidən bərpa etmişdik.
Uşaqlıqdan çox sevdiyim bir mahnı var,Alla Puqaçovanın məşhur “Milyon qızılgül” mahnısı.Özümü tanıyandan ailə quracağım insan haqda iki əsas keyfiyyəti qabardırdım.Birincisi mahnıdakı kimi ailə quracağım insan da mənə milyon qızılgül bağışlamalı idi.Gülməlidir hə?Etiraf edim ki,bu istəyim ilk başlarda sadəcə güllər üzərində olsada sonralar əslində bu güllərin rəmzi məna daşıdığını anladım və bunun sevdiyi üçün hər bir şey etmək istəməni bildirdiyini öyrəndim.İkincisi isə birinci sinifi bitirəndə mənlə bərabər son zəngi vuran oğlan kimi yaraşıqlı biri olmalıdır.Mən birinci sinifi bitirəndə o da on birinci sinifi bitirib məzun olurdu,çox yaraşıqlı çox da xarizmatik biri idi.Məni çiyninə alıb zəngi vuran anda bizim şəklimiz vardı,o şəkli məktəb albomumun əvvəlinə qoymuşdum,anam həmişə,-qızım niyə şəkilləri ardıcıllıqla düzmürsən,axı bu şəkli əvvəldə qoymaq olmaz desə də mən,-o birinci olmalıdır,-cavabını verirdim.Oğlanın adını unutmamaq üçün onun köynəyinə adını yazmışdım.Üçüncü sinifə gedəndə isə evimizdə baş verən yanğında mənim məktəb albomumun bir hissəsi yanmışdı.Mənim əziz şəklimin də bir hisəsi yanmışdı.O oğlanın sadəcə başı qalmışdı.Ancaq yenə də mən onu həmişə albomda birinci qoyur,tez-tezdə o şəklə maraqla baxar,xəyyallarqurardım.Xəyallarımı yalnız onun simasında qurur,yalnız ona bənzəyən oğlanlar diqqətimi çəkərdi.Bu xəstəlik deyildi,surətpəslik idi,ya da bir başqa şey,bilmirəm.Orta məktəb illərindən əks cinsin nümayəndələrinin diqqətini üzərimdə hiss etsəmdə mənim idealıma uyğün olan insan qarşıma təəssüf ki çıxmamışdı.Biraz görünüşümdən bəhs edim.Mən uzun xurmayı rəngli saçlarım,iri şabalıdı rəngli badamı gözlərimlə,balaca ağzım,fındıq boyda burnumla,buğdayı rəngli dərimlə gözəl deyilə bilinəcək qızlardan idim.Deyərdim ki,ailəmizdə ən üzün mən idim,boyum,168 sm idi,bəlkədə ən yüngül insanda elə özüm idim,çəkim 51 idi.Özüm haqda,-ay nə gəşəng