n şikayət etməmişəm,anam nə deyib ki sənə?Ramilə inanmırdım,bəlkədə o Nüşabə xalaya şikayət mənasında heç nə deməmişdi,sadəcə dərdləşmək istəmişdi,Nüşabə xala isə hər dəfə bizə gələndə mənə söz vururdu.
-Ramil,hər dəfə qarşıma çıxmağını,mənə gül göndərməyini istəmirəm,ümumiyyətlə səni istəmirəm,mən sənə sən mənə baxdığın gözlə baxa bilmirəm,heç vaxtda baxa bilməyəcəm.Yaxşı olar ki,mənlə bağlı xəyallar qurmayasan.Başa düşürdüm ki,onun qəlbini qırıram,ancaq bu ona boş umidlər verməkdən,onu olmayan bir şeylə həvəsləndirməkdən yaxşı idi.Birdəki axı,bu Ramil idi,iki gün əzab kəçib sonra bir başqa qıza başı qarışacaqdı məni yaddan çıxaracaqdı.Həmin günü Ramil daha heç nə deməyib getdi.Xəzanda yarpaqlar düşən kimi günlərdə təqvimdən bir-bir sürətlə düşürdü,mart ayının səkkizi gəlmişdi.Bütün ailəmiz toplanmışdı,bu gün anamın ad günü həmdə,beynəlxalq qadınlar bayramı günü idi.Qardaşlarımgəlinlərimiz,Arzu Şəmilin oğlu Musa bizdə idilər.Musa yaşyarımlıq idi,təzə-təzə dil açırdı.Hamı anamı təbrik edib,hədiyyələrimizi verəndən sonra,süfrə arxasına keçmişdik.Birdən qapının zəngi çalındı.
-mən açaram,-deyib,qapıya doğru getdim.Qapını açanda Ramil qucağında bir dəstə qızılgüllə qarşımda dayanıb,dişlərini ağardırdı.Bezgin şəkildə,
-zibilxana darvazanın yaxınlığındadır,apar ora at,-dedim,qapını örtmək istəyəndə isə o ayağı ilə saxladı.
-qoy Cahan xala qərar versin bunların hara qoyulacağına,-bu dəfə o dişlərinin hamısını mənə göstərirmiş kimi gülürdü.Mən isə key kimi onun nə demək istədiyin beynimdə analiz edirdim.Nə isəki Ramil məni bu analizdən vaxtından əvvəl xilas etdi.
-güllər Cahan xala üçündür,sənə yoxdu,sevinmə,-o mənə fikir vermədən içəri keçdi,arxasınca isə Nüşabə xalayla Rauf əmi onun ardınca getdilər.Anam gülləri vazaya qoyub,onları süfrə arxasına dəvət etdi.Yemək süfrəsindən sonra hər kəs bir tərəfə çəkilib söhbət edəndə isə,mən həyətə çıxdım.Həyətimizdə bir qoca tut ağacı var idi,atam deyirdi babam cavan vaxtı əkib.Uşaqlıqda onun ən üstəki budaqlarına kimi