çıxsamda zamanla ən aşağıdakı budaqdan o tərəfə çıxa bilməz hala gəlmişdim,insan vərdişdən düşərsə hər bir iş ona dağlar qədər çətin gələr,indi mənə də bu tut ağacına çıxmaq ən çətin bir şey kimi görünürdü.Ona görədə həmişəki yerimə ,yəni birinci ağır budağa çıxıb,oturdum.Yenə xəyallar dörd ətrafını əhatələmişdi,düşündüyüm isə yanmış şəkildə sadəcə başı qalan oğlan idi.Görəsən o indi hardadır,nə edir?Bu şəkildən onda da varmı?Mənim kimi o da hər gün baxır bu şəklə?Yəqinki yox,bəlkədə heç məktəbi neçənci iləd bitirdiyidə yadında deyil.Mən isə o ilin hər bir rəqəmini özüm üçün sevimli rəqəm elan etmişəm,1991-ci il.Məni xəyallardan Ramilin səsi dinsindirib ayırdı.
-sən orda neynirsən?,-bezmişdim onun kölgə kimi məni izləməsindən.Eyni bezginliklə,
-tut yeyirəm,gəl qonaq ol,-dedim.Ramil qaşların düyünləyib,
-ələ salma məni,düş aşağı,sözüm var sənə.Mən yerimi rahatladım,
-sözün var özün çıx,mən niyə düşürəm ki?Ramil ağacı əhatələyib,çıxmaq üçün münasib yer axtarırdı,elə ilk çəhddə ayağı boşa getdi.Mən gülüb,
-yaxşı,yaxşı,düşürəm,sən kimi çox istəyirsən onun canı çıxma bura,bir yerini qırarsan,sonra Nüşabə xala buranın altın üstünə gətirər.Ehtiyatla düşüb onunla üzbəüz dayandım,
-hə nədi,nə istəyirsən yenə?,-soruşdum.
-səni,səni istəyirəm,-mən ağzımı açıb nəsə demək istəyirdim ki,-bilirəm,bilərm ki,məndən xoşun gəlmir,hətta zəhlən gedir,ancaq bunlar keçicidir,zamanla mənim sənə olan hisslərimin eynisini səndə mənə qarşı keçirəcəksən.Onun bu aşırı dərəcədə özünübəyənmişliyinə və üzsüzlüyünə mat qalmışdım.
-heç vaxt,heç vaxt olmayacaq o dediklərin,-daha əlavə heç nə deməyib,içəri,öz otağıma keçdim.Mən otağa girən kimi Arzu arxamca gəldi,qapını örtəndə anamın,
-ona bax,quyruğu da dalınca getdi,-dediyini eşidib,Arzuya baxıb gülürdüm.Bir müddət Ramildən səs-soraq olmadı.Günlər keçmiş,Novruz bayramı gəlmişdi,həmişəki kimi bütün ailəmiz birlikdə qeyd edirdik.Axşam Arzunu da özümə qoşub,qonşularapapaq atmaqdan tutmuş,qulaq falına çıxmağa kimi bütün Novruz adətlərini